ลุคคากระแทกลมหายใจออกมาอีกครั้งอย่างเบื่อหน่าย “มีอะไรก็พูดมาเถอะครับคุณตา อีกเดี๋ยวผมจะต้องออกไปทำงานแล้ว”
“หลังจากดื่มเหล้าโต้รุ่งมาทั้งอาทิตย์แกยังมีแรงไปทำงานไหวอีกเหรอลุคคา”
“ถึงผมจะเมาหัวราน้ำยังไง แต่ผมก็ไม่ยอมให้งานของตัวเองเสียหายหรอกครับ คุณตาไม่ต้องเป็นห่วง เพราะคนอย่างลุคคา ซามายาส ซาโนลี่ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความทุกข์นานนักหรอก อีกไม่นานผมก็จะกลับมาเป็นคนเดิม...”
ลูคัสฟังคำพูดของหลานชายแล้วก็ถอนใจออกมาอย่างเวทนา เพราะจากที่ฟังสุ้มเสียงของลุคคาแล้วก็รู้เต็มอกว่าคนพูดกำลังทุกข์ทรมานแค่ไหนในตอนนี้
“เอาเป็นว่าตาจะเชื่อแกก็แล้วกันลุคคา”
“ขอบคุณครับคุณตา งั้นแค่นี้นะครับ”
“เฮ้ย... อย่าเพิ่ง ตายังพูดไม่จบเลย” ลูคัสร้องค้านลั่น ก่อนจะรีบพูดต่อออกมา “กลับมาเอเธนส์สักพักสิลุคคา ตาคิดถึงแกมากนะ”
“ตอนนี้ผมยังไปไม่ได้หรอกครับ เพราะงานที่โรงแรมมีค้างอยู่มากเลยทีเดียว” หลังจาก
