ลุคคาแค่นยิ้มหยัน แต่ก็ทำตามแต่โดยดี “เอาละ ผมทำทุกอย่างที่คุณยายต้องการแล้ว คราวนี้กรุณาหันหน้ามาคุยกันดีๆ บอกผมมาว่าคุณยายต้องการอะไร และทางโรงแรมของเราทำอะไรให้คุณยายขุ่นเคืองใจ คุณยายถึงได้ก่อเรื่องแบบนี้”
“ไม่มี...” เสียงที่เคยแหบแห้งตอบออกมาห้วนๆ
คิ้วเข้มของลุคคาเลิกขึ้นสูง แต่ก็เก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ภายในอก เขาขยับกายเข้าไปใกล้หญิงชราที่ขอบอยู่ตรงขอบหน้าต่างมากขึ้น
“บอกผมมาสิครับว่าคุณยายต้องการอะไร”
“ต้องการคุณยังไงล่ะ”
และผู้หญิงที่เขาคิดว่าแก่ชราก็ค่อยๆ หมุนตัวกลับมา การประสานสายตากันเกิดขึ้นนานหลายอึดใจ ก่อนที่ลุคคาจะครางออกมาเสียงเบาหวิว
“ดวงฤดี...”
“ใช่ ฉันเอง” หญิงสาวกระชากวิกสีขาวบนศีรษะออกไป จากนั้นก็เดินมาหยุดตรงหน้าของลุคคาที่ยังยืนนิ่งคล้ายกับถูกสาปอย่างรวดเร็ว
“คุณใจร้ายมากนะลุคคา ใจร้ายมากที่ทิ้งฉันอีกครั้ง”
ดวงฤดีต่อว่าทั้งน้ำตา จากนั้นก็ตวัดสองมือโอบรอบลำคอ
