คนฟังระบายยิ้มหยัน “บางที... ฉันอาจจะไม่เคยรักเธอเลยก็ได้ดวงฤดี”
“ลุคคา...” ศีรษะทุยสวยที่เส้นผมสีดำยุ่งเหยิงส่ายไปมาราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน “แต่คุณบอกว่า... คุณบอกว่ารักฉัน รักฉันถึงยอมยกเลิกการแต่งงานกับคุณหญิงแม้นสรวง”
“มันก็อาจจะเป็นแค่คำแก้ตัวของคนที่หวงความโสดอย่างฉันก็ได้ จริงไหมดวงฤดี เอาละ เวลาของเราทั้งสองคนจบลงแล้ว ลาก่อน”
แล้วเรือนกายกำยำสูงสง่าก็เดินจากไป เสียงประตูถูกปิดลงพร้อมๆ กับร่างอรชรที่ทรุดฮวบลงกองกับพื้นพรมกลางห้อง
“บางที... ฉันอาจจะไม่เคยรักเธอเลยก็ได้ดวงฤดี”
“มันก็อาจจะเป็นแค่คำแก้ตัวของคนที่หวงความโสดอย่างฉันก็ได้ จริงไหมดวงฤดี”
คำพูดเลือดเย็นของลุคคายังคงดังก้องอยู่ในสมอง จริงเหรอ ลุคคาพูดจริงเหรอ ไม่มีทาง ไม่มีทางเป็นไปได้ ทุกคนบอกว่าลุคคารักหล่อน และเขาเองก็บอกแบบนั้น แล้วทำไมเขาถึงพูดแบบนี้ล่ะ ทำไมเขาถึงบอกว่าอาจจะไม่ได้รักหล่อน ทำไมถึงพูดแบบนี้
“
