เสื้อผ้าอาภรณ์ถูกมือหนากระชากแรงๆ จนมันขาดติดมือออกไป หญิงสาวดิ้นรน กรีดร้องด้วยความตกใจกับความป่าเถื่อนของลุคคา แต่เขาก็ยังไม่หยุดมือ เขายังคงเดินหน้ากระทำการเลือดเย็นกับกายสาวของหล่อนอย่างไม่ปรานี น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลทะลักออกมาซ้ำอีกครั้ง เสียงสะอื้นของหล่อนดังออกมาตลอดเวลา แม้จะรู้สึกวาบหวาม แม้จะรู้สึกซาบซ่านกับปากกับฝ่ามือของคนตัวโตที่บีบเคล้นไปทั่วทั้งเรือนร่าง แต่กระนั้นมันก็ยังไม่สามารถทำให้หล่อนคลายเจ็บปวดได้ เมื่อพ่อเจ้าประคุณจงใจให้หล่อนเจ็บทรมานมากกว่าการมีความสุข
“เจ็บ... เจ็บค่ะ ลุคคา...”
ดวงฤดีอุทานด้วยความตกใจ เมื่อคนตัวโตเดินหน้าเข้ามาหาอย่างรวดเร็วและไม่มีการเตือนล่วงหน้า เขาไม่สนใจหล่อน ไม่สนใจการต่อต้านของหล่อนเลยแม้แต่น้อย ทุกสัมผัสของเขาเต็มไปด้วยการลงทัณฑ์ ราวกับว่าเขาเจตนาจะทำให้หล่อนลิ้มรสกับการเจ็บปวดแสนสาหัส และเขาก็ทำได้จริงๆ นั่นแหละ หล่อนเจ็บปวด ทรมานเจ็บ
