“เธอจำเป็นต้องให้หมอดูแผล อย่าขัดคำสั่งฉันเชียวนะ”
แล้วคนตัวโตก็หมุนตัวเดินจากไป ไม่นาน เสียงเครื่องยนต์คุ้นหูก็กระหึ่มขึ้นก่อนจะจางหายไปเมื่อลุคคาพามันทะยานออกไปนอกคฤหาสน์
ดวงฤดียกมือขึ้นป้ายน้ำตา สับสันงงงวยกับอารมณ์ของลุคคานัก บางครั้งเขาก็แสดงท่าทางห่วงใยหล่อน แต่บางครั้งก็ร้ายใส่นักหนา
“ตัวตนของคุณเป็นแบบไหนกันแน่นะลุคคา” หญิงสาวกำลังจะก้าวขึ้นบันไดบ้าน แต่เสียงของสาวใช้ก็ดังขึ้นเสียก่อน
“คุณหญิงคะ รอหนูก่อนค่ะ”
คนถูกเรียกหันมามอง ก็เห็นสาวใช้วัยไล่เลี่ยกับหล่อนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา
“มีอะไรกับฉันเหรอ”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เพียงแค่คุณลุคคาสั่งให้หนูมาคอยดูแลคุณหญิงตอนที่คุณหมอยังมาไม่ถึงค่ะ” สาวใช้ยิ้มหวาน และเข้ามาพยุงหล่อน
“ฉันเดินเองได้จ้ะ ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย แค่มีแผลเล็กๆ ที่แขนเท่านั้นเอง”
“มันเล็กสำหรับคุณหญิง แต่สำหรับคุณลุคคามันไม่เล็กนี่คะ”
คำพูดของสาวใช้ทำใ
