หลังจากพาดวงฤดีไปโรงพยาบาลและกลับไปส่งที่บ้านเรียบร้อยแล้ว ลุคคาก็บุกมาที่วังอัครโยธการทันที
“อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะครับว่าเป็นฝีมือใคร”
หม่อมราชวงศ์อติเทพที่กำลังซดน้ำชาอยู่หันมามองผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้ม
“ผมไม่ปฏิเสธ ใช่... ผมทำจริงๆ ผมจะทำทุกอย่าง ทำทุกทางให้คุณลุคคายอมแพ้ และเลิกกับยายเด็กสิบแปดมงกุฎคนนั้นซะ”
“ไม่มีทาง!”
ลุคคาระเบิดเสียงดังลั่น เขาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าชายชราประมุขของวังอัครโยธการ จ้องหน้าเขม็งด้วยความเดือดดาล
“และผมจะไม่มีทางแต่งงานกับหลานสาวของท่านชายแน่นอน”
“ก็ตามใจ ถ้าคุณลุคคาทนเห็นยายเด็กดวงฤดีร้องไห้จนตาย”
คนฟังขบกรามแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยกองไฟ “ไม่เคยมีใครตายเพราะความเสียใจ และผมก็เชื่อว่าดวงฤดีจะไม่เสียใจจนตาย”
“คุณคิดผิดแล้วละคุณลุคคา เพราะเท่าที่ผมสืบประวัติยายเด็กคนนี้มา มันรักตาแก่คนนี้มาก รักมากจนยอมแม้กระทั่งเป็นหัวขโมย หรือแม้แต่สิบแปดมงกุฎเข้ามาหลอกล
