“ผมบอกคุณแล้วไม่ใช่หรือว่าให้พาคุณฤดีไปเอเธนส์”
เจ้าของแผ่นหลังกว้างค่อยๆ หันมา ก้องภพขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจกับท่าทางอิดโรยอ่อนล้าของคู่สนทนาเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่ได้ถามไถ่ออกไป เพราะตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการตามหาตัวของดวงฤดีให้พบ จากนั้นก็ลากหล่อนออกไปจากที่นี่โดยเร็ว
“แล้วทำไมคุณถึงไม่ทำ คุณลุคคา...”
“ผมไม่ได้เกิดมาเพื่อฟังคำสั่งของใคร”
“แต่คุณต้องทำตามที่ผมบอก เพราะคุณรักคุณฤดี ยังไม่สายนะคุณลุคคา พาเธอไปเถอะ ตอนนี้ยังทัน ผมจะรับหน้าท่านชายเอง”
ลุคคาหัวเราะออกมา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น
“ผมยกเธอให้คุณ เอาไปเลย และหวังว่าคุณจะทำให้เธอมีความสุขที่สุด”
ก้องภพฟังแล้วก็กำหมัดแน่น มองผู้ชายอิดโรยตรงหน้าด้วยความเดือดดาล
“คุณฤดีรักคุณมากนะคุณลุคคา ดังนั้นกรุณาอย่าพูดแบบนี้อีก”
ลุคคาหัวเราะอีกครั้ง หัวเราะราวกับคนเสียสติ “แม่นั่นขึ้นไปหาท่านชายชั้นบน คุณไปตามตัวเธอแล้ว
