“ฤดี... ฤดีอยากไปจากที่นี่ อยากไปจากที่นี่”
“งั้นรอผมแป๊บเดียวนะครับ เดี๋ยวผมมา...” ก้องภพประคองร่างของดวงฤดีมานั่งที่เก้าอี้หน้าตึก จากนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปหาบิดาตัวเองในตึกใหญ่
“คุณพ่อครับ ผมขอยืมรถสักสองสามชั่วโมงนะครับ”
“เอาไปเถอะ เดี๋ยวพ่อโทร.ตามคนขับรถมารับเอง” เกริกเกียรติส่งกุญแจรถให้กับบุตรชาย
“ขอบคุณครับ” ก้องภพรีบเดินออกไปแล้ว เกริกเกียรติจึงหันมาพูดกับหม่อมราชวงศ์อติเทพที่นั่งคุยกับคุณหญิงแม้นสรวงอยู่ข้างๆ
“ผมรู้สึกไม่สบายใจเลยครับท่านชาย ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นมันถูกหรือว่าผิด”
“มันถูกต้องสิ เราทำในสิ่งที่ควรทำ คุณลุคคาเป็นของหญิงแม้น หลานสาวของฉัน ไม่ใช่ของยายเด็กสิบแปดมงกุฎอย่างดวงฤดี” หม่อมราชวงศ์อติเทพเค้นเสียงกระด้างขึ้นมา ปฏิเสธไม่ได้ว่าภายในอกก็กำลังรู้สึกผิดบาปเช่นกัน
“แต่หญิงไม่ภูมิใจเลยนะคะคุณปู่... มองก็รู้ว่าคุณลุคคารักดวงฤดี” แม้นสรวงตัวจริงเอ่ยออกมาอย่างไ
