“ลุงทองดี... ลุงทองดีจริงๆ ด้วย” ดวงฤดียิ้มออกมาทั้งน้ำตา และวิ่งเข้ามาโผกอดร่างของผู้มีพระคุณ
“ฤดี... ฤดีหลานลุง...” ลุงทองดีกอดตอบด้วยความดีใจไม่แพ้กัน
ก้องภพมองภาพนั้นด้วยความตื้นตัน เขาอยากจะถามว่าท่านหายไปไหนมาแต่ก็จำต้องเก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ก่อน
“ลุงทองดีไปไหนมาจ๊ะ หายไปไหนมา รู้ไหมว่าฤดีเป็นห่วงลุงแค่ไหน”
ลุงทองดีอึ้งไป ก่อนจะดันร่างของดวงฤดีให้ออกจากตัวและจ้องหน้าด้วยความเคลือบแคลงใจ
“อ้าว ก็ฤดีให้คนมารับลุงไปเที่ยวในวังใหญ่ๆ อะไรนั่นไม่ใช่เหรอ”
“นี่ลุงทองดีหมายถึงอะไรจ๊ะ” ดวงฤดีเลิกคิ้วสูงด้วยความสงสัย ก้องภพเองก็สงสัยไม่แตกต่างกัน
“นั่นสิครับคุณลุงทองดี ผมฟังแล้วค่อนข้างงง”
ลุงทองดีมองหน้าของก้องภพกับดวงฤดีสลับกันไปมา ก่อนจะเริ่มเล่าให้ฟัง “ก็วันนั้นน่ะมีผู้ชายแต่งตัวดีสองคนมาหาลุงแล้วบอกว่าฤดีสั่งให้มาพาลุงไปเที่ยวที่วังอะไรสักอย่างนี่แหละ ลุงจำชื่อไม่ได้...”
“วังอัค
