แม้นสรวงผุดลุกขึ้นยืน กำลังจะเดินจากไป ก้องภพรีบลุกตามและคว้าข้อมือบางเอาไว้ แต่พอรู้สึกตัวก็รีบปล่อยทันที
“ผมขอโทษที่แตะเนื้อต้องตัวคุณหญิง แต่ผมจะไม่มีวันล้มเลิกความตั้งใจของตัวเอง คุณหญิงจะต้องยุติการแต่งงานครั้งนี้ลง”
“ฉันจะไม่ทำแบบนั้น ไม่มีเหตุผลอะไรสมควรที่จะทำให้ฉันทำแบบนั้น” แม้นสรวงเมินหน้าหนี และก้าวเท้าเดินจากมา ก้องภพเดินตามและไปขวางหน้าเอาไว้
“หลีกทางค่ะ ฉันจะกลับขึ้นตึก”
“เราต้องพูดกันให้รู้เรื่อง” ก้องภพยืนกรานและไม่ยอมขยับหนี
แม้นสรวงถอนใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย “เราไม่มีอะไรต้องพูดกันอีก เพราะฉันก็บอกคุณไปแล้วนี่คะว่าจะไม่มีทางยกเลิกการแต่งงานกับคุณลุคคา จะไม่มีทางมีวันนั้นเกิดขึ้น”
“แล้วผมต้องทำยังไง... พอจะทำอะไรได้บ้างไหม ที่จะทำให้คุณหญิงเปลี่ยนใจ” ก้องภพถามเสียงอ่อนล้า มองสตรีตรงหน้าอย่างขอความเห็นใจ
แม้นสรวงไม่ได้รู้สึกดีเลยที่ก้องภพยอมอ่อนลงแบบนี้ ตรงกันข้าม
