“ให้มันแน่เถอะตาก้อง พ่อกลัวว่าแกจะดีแต่พูด ดีแต่รับปากไปวันๆ เท่านั้น” ผู้เป็นบิดาหรี่ตามองอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ชายหนุ่มฝืนยิ้มบางๆ ออกมา แม้ว่าตอนนี้จะยังคิดภาพของผู้หญิงที่เขาจะถูกใจนอกเหนือจากดวงฤดีไม่ออกก็ตาม
“ผมไม่ใช่คนแบบนั้น คุณพ่อก็น่าจะรู้นะครับ”
เกริกเกียรติไม่อยากจะเซ้าซี้อะไรกับบุตรชายอีก จึงทำได้แค่ตบบ่าให้กำลังใจก้องภพเท่านั้น
“เอาเถอะ พ่อไม่บังคับอะไรแกหรอก อะไรที่เห็นว่าดีก็ทำไปเถอะ แต่อย่าทำไปจนตัวเองต้องเจ็บเจียนตายก็แล้วกัน”
ก้องภพยกมือขึ้นไหว้บิดา “ขอบคุณคุณพ่อมากครับ ผมสัญญาว่าจะทำในสิ่งที่รับมือไหวเท่านั้น งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
“เย็นแบบนี้แล้วแกจะออกไปไหนอีกล่ะ” เมื่อเห็นบุตรชายทำท่าจะผลุนผลันออกไป เกริกเกียรติจึงอดถามด้วยความเป็นห่วงไม่ได้
ก้องภพหันมายิ้มให้กับบิดา “ผมจะไปทำหน้าที่ของตัวเองน่ะครับ หน้าที่ของเพื่อนที่ดี เดี๋ยวผมมานะครับพ่อ ไปไม่นาน”
เกริกเกี
