ลุคคาเฝ้ามองร่างอรชรของดวงฤดีที่หายเข้าไปในชุมชนแออัดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ เขาคิดถึงหล่อน คิดถึงจนแทบบ้า แต่ก็ไปหาไม่ได้ ไปเจอไม่ได้ ทำได้แค่เพียงการเฝ้ามองหล่อนอยู่ไกลๆ แบบนี้ในทุกๆ วัน
เขาไม่มีสิทธิ์ในตัวของดวงฤดีอีกแล้ว เพราะอีกไม่นาน อีกไม่นานเขาจะต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ในขณะที่ดวงฤดีเองก็มีผู้ชายที่แสนดีอย่างก้องภพอยู่ข้างกาย
ชายหนุ่มยิ้มเศร้าๆ ให้กับตัวเอง ขณะก้าวเดินกลับไปขึ้นรถที่จอดอยู่ห่างไกลออกไปหลายสิบเมตรเพื่อมุ่งหน้าไปสนามบิน การได้หลบไปเลียแผลใจที่บ้านเกิดสักพักคงทำให้เขาเข้มแข็งขึ้นได้บ้าง แม้จะแค่สักเสี้ยวหนึ่งก็ยังดี
“ถึงเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ฉันก็จะไม่มีวันหยุดรักเธอ ดวงฤดี”
รถสปอร์ตคันงามแล่นทะยานผ่านหน้าชุมชนแออัดไปอย่างรวดเร็ว แต่กระนั้นคนขับรถยนต์คันหนึ่งที่เพิ่งจอดสนิทก็ทันได้มองเห็นว่าเป็นรถของใคร
“คุณลุคคานี่...”
ก้องภพพึมพำกับตัว
