“แต่หญิงไม่อยากเจอเขา หญิงจะขึ้นห้อง...”
“ถ้าคุณหนูทำแบบนั้นก็เท่ากับเป็นคนที่หนีปัญหานะคะ คนเราไม่ควรหนีปัญหา เพราะยิ่งหนี ปัญหานั้นมันก็จะยิ่งวิ่งตาม” คำพูดเตือนสติของป้าสมศรีทำให้แม้นสรวงที่กำลังจะเดินหนีชะงักเท้า ร่างอรชรค่อยๆ หันกลับมา
“แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรคะป้าหากเรารู้อยู่แล้วว่าเขามาเรื่องอะไร”
ป้าสมศรียิ้มบางๆ เดินมากุมมือนุ่มของเจ้านายสาวเอาไว้อย่างเอ็นดู “บางครั้งการคาดเดามันก็ใช้ไม่ได้กับทุกเรื่องนะคะ เชื่อป้าเถอะค่ะ คุณหนูไปพบคุณก้องเธอเถอะ เธอนานแล้วนะคะ”
แม้นสรวงยืนนิ่ง ครุ่นคิดอยู่นาน แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจทำอย่างที่ป้าสมศรีแนะนำ ปัญหามีไว้เผชิญหน้าและแก้ไขมัน ไม่ใช่วิ่งหนี โอเค หล่อนจะสู้กับปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้น แม้ว่าหัวใจจะหวั่นไหวกับเจ้าปัญหาตนนี้นักก็ตาม
“งั้นป้าช่วยให้สาวใช้ยกน้ำผลไม้ตามไปที่ศาลากลางสวนด้วยนะคะ”
ป้าสมศรีระบายยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจ “แล้วคุณ
