“พ่อคะแม่คะ”
เสียงหวานของมีนาดังขึ้นเบาๆ พร้อมเงาร่างของหญิงสาว ที่ยืนอยู่หน้าประตูไม้ที่เธอคุ้นเคยตั้งแต่เด็ก
สองสามีภรรยาเงยหน้าขึ้นแทบจะพร้อมกัน เมื่อเห็นลูกสาวแอบกลับมาบ้านโดยที่ไม่ได้บอก เธอยืนอยู่ตรงนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ และกระเป๋าเดินทางใบใหญ่
“มีนาลูก”
เสียงของแววดาวดังขึ้น พร้อมรีบวางตะกร้าผลไม้ในมือลง ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาลูกสาวอย่างลืมตัว
“ไปไงมาไงลูก ทำไมพ่อกับแม่ไม่เห็นรู้เลยว่าจะกลับบ้าน”
“สวัสดีค่ะคุณพ่อ/สวัสดีค่ะคุณแม่”
มีนายกมือไหว้อย่างนอบน้อม เสียงอ่อนโยนแผ่วเบาพร้อมกับรอยยิ้มของความสุข
“ก็หนูคิดถึงพ่อกับแม่น่ะค่ะ หนูอดใจรอวันหยุดยาวไม่ไหวแล้ว”
เธอพูดพร้อมรอยยิ้มบางที่พยายามให้ดูสดใส ทั้งที่ในใจเจ็บหน่วงจนแทบแตกสลาย
“ฮึ้อ... ปากหวานเหมือนเดิมเลยนะลูกสาวของพ่อ นี่อย่าบอกนะว่าหนีงานมาหาพ่อกับแม่”
เสียงของธิสุภัทรดังขึ้นอย่างเอ็นดู เขาก้าวเข้ามาใกล้ก่อนจะยกมือใหญ่ลูบ
