เช้าของวันใหม่
ตึด~ ตึด~ ตึด~
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นซ้ำๆ ภายในห้องทำงานใหญ่ของสายธาร แต่ปลายสายกลับไม่มีใครรับเหมือนเดิม
“ทำไมยังไม่มาทำงานอีก ไม่สบายทำไมไม่โทรมาบอกก่อน”
น้ำเสียงเข้มของท่านประธานเต็มไปด้วยความหงุดหงิดปนความกังวล เขากดโทรศัพท์ซ้ำอีกครั้ง ทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะรับ แต่หัวใจกลับไม่ยอมนิ่งเฉย
“อยู่ไหนของเธอกัน โทรไปก็ไม่ยอมรับสาย”
เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะก้าวขาเดินออกมาจากห้องทำงานตรงมาที่โต๊ะของมีนา
สายธารหยุดยืนมองโต๊ะทำงานของเธออย่างพินิจ ดวงตาคมหรี่ลงเมื่อเห็นว่าเอกสารทุกอย่าง ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยผิดปกติ แฟ้มทุกแฟ้มมีกระดาษโน๊ตสีอ่อนแปะไว้ พร้อมลายมือเล็กสวยที่เขาจำได้ดี
‘เอกสารฝ่ายบัญชี’
‘รายงานประจำเดือน’
‘เอกสารสำคัญของโครงการ’
ทุกแฟ้มถูกเขียนไว้ละเอียดไม่มีสิ่งใดตกหล่น ทั้งที่ปกติแล้วมีนาจำได้หมด โดยที่ไม่จำเป็นต้องเขียนแปะหน้าแฟ้มไ
