“อย่าทำเขาเลยค่ะพ่อ! ฮึก! ฮึก!"
เสียงของมีนาดังสะท้อน น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างอย่างไม่อาจกลั้นได้อีกต่อไป เธอทรุดตัวลงข้างสายธาร กอดร่างสูงที่นอนอยู่กับพื้นไว้แน่น เหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะถูกทำร้ายอีก
“หนู…หนูท้องกับเขาจริงๆค่ะพ่อ หนูขอโทษค่ะพ่อหนูขอโทษที่โกหก หนูผิดเองทั้งหมดได้โปรดอย่าทำเขาเลยนะคะ หนูไม่อยากเห็นเขาเจ็บอีกแล้วพอเถอะค่ะพ่อ”
เสียงเธอสั่นสะท้าน คำสารภาพนั้นดังชัดเจนจนทุกอย่างรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง
“ลูกว่าอะไรนะ”
เสียงของธิสุภัทรแผ่วลงพร้อมทั้งสั่นสะเทือน เขามองลูกสาวด้วยสายตาอึ้งงัน ทั้งที่ในใจลึกๆรู้ดีอยู่แล้ว ว่าสิ่งนั้นคือความจริง แต่เขาไม่เคยอยากได้ยินมัน จากปากของลูกสาวตัวเองเลยแม้แต่น้อย หัวใจของผู้เป็นพ่อบีบรัดแน่น เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก
มีนาก้มหน้าน้ำตาไหลพราก
“หนูขอโทษค่ะพ่อหนูขอโทษค่ะแม่พี่ขอโทษมันตา หนูมันเป็นลูกที่ไม่ดีทำให้พ่อกับแม่ต้องอับอาย หนูผิดเองทั้งหมด
