“แอ๊ะ! อย่านะคะพี่สายธาร พ่อกับแม่ก็อยู่ในบ้านค่ะ”
มีนาถอยหนีพร้อมรีบยกมือขึ้นปิดปากเขาไว้แน่น แก้มขาวทั้งสองข้างแดงระเรื่อจนถึงใบหู
“พี่แค่จะหอมเอง ขอหอมตรงนี้หน่อยนะ พี่คิดถึงจนไม่ไหวแล้ว”
เสียงทุ้มของเขาแผ่วเบาอย่างอ้อน สายธารพูดพลางจิ้มปลายนิ้วลงบนแก้มเนียนของเธอเบาๆ ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์
“หอมก็ไม่ได้ค่ะ หนูยังไม่หายโกรธสักหน่อย”
มีนาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พูดเสียงงอนแต่น้ำเสียงกลับสั่นนิดๆ
“หายเถอะนะ พี่ตามมาตั้งหลายกิโลแล้วนะ เหนื่อยจะตายแถมยังไม่ได้กินข้าวด้วย”
เขาพูดพลางยกแขนมากอดร่างบางไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย
“แล้วใครใช้ไม่ให้กินคะ”
“ก็พี่รีบมาหามีนาน่ะสิ อยากมาเจอจนไม่อยากเสียเวลานั่งกินข้าวเลยรู้ไหม”
“หนูไม่ได้บังคับสักหน่อยนี่คะ”
“แต่พี่คิดถึงไง”
มีนาเงียบไปแวบหนึ่ง ก่อนจะกลอกตาเบาๆ
“ไม่ต้องมาทำพูดหวานเลยค่ะ รับปากกับพ่อแม่หนูไว้แบบนั้น ก๋งของพี่สายธารรู้แล้วเหรอคะ ถึงกล้
