“น้องยังไม่ลงมาอีกเหรอคะลูก”
เสียงของคนเป็นแม่ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าทุกคนลงมาครบแล้วแต่ภาพวาดยังไม่ลงมากินข้าวเช้าเหมือนเคย
“วันนี้เหมือนจะไม่สบายเลยให้ลาครับ”
ภามตอบแทนภีมที่ยังดูตึงๆอยู่ แต่จากบรรยากาศก็ไม่ได้แย่เท่าไรนัก คงต้องใช้เวลาอีกนิดในการคุยกัน
“ได้เข้าไปดูน้องรึยังลูก ต้องไปหาหมอมั้ย”
คนเป็นพ่อถามอย่างห่วงใยทันที มือที่ถือหนังสือพิมพ์ธุรกิจวางลงก่อนหันมามองทั้งคู่จนภามเริ่มรู้สึกผิดที่ต้องโกหก ใครจะกล้าบอกว่าน้องไม่สบายเพราะโดนรังแกจนสลบคาอก พากันอุ้มไปส่งห้องอย่างเงียบเชียบก่อนจะเข้าไปดูตอนเช้าถึงรู้ว่าน้องตัวร้อนจนได้
ว่าจะไม่กินดุแล้ว แต่พอได้กินทีไรภาพวาดก็น่ารังแกให้สลบจริงๆนั่นแหละ
“ไม่ได้เป็นอะไรมากครับ ให้กินข้าวกินยาไปแล้ว กลางวันค่อยให้คนขึ้นไปดูก็ได้”
“งั้นเหรอ อย่าลืมสั่งใครไว้ละกันเผื่อน้องเป็นเยอะจะได้หาหมอทัน”
“ครับ”
ภามตอบรับโดยที่ภีมยังคงนั่งกินข้าวเงียบๆ
