ภามที่เพิ่งเลิกจากงานรีบขึ้นชั้นบนเพื่อมาหาคนที่นอนป่วยอย่างเป็นห่วง วันนี้โทรหาก็ไม่ยอมรับสายแต่เพราะไม่มีใครรายงานว่าเป็นอะไรมากถึงได้วางใจ แต่ก็แอบมาก่อนพี่ชายเพราะทนรอไม่ไหวนั่นแหละ ไม่รู้ว่าถูกงอนเรื่องอะไรอีก
ตาคมกวาดสายตาไปทั่วห้องก่อนจะเห็นว่าภาพวาดไปยืนท้าลมที่ระเบียงกว้าง ขายาวก้าวไปหาอย่างไม่รีรอก่อนจะเข้าไปสอดแขนเข้าที่เอวบางและกอดรัดเอาไว้อย่างแนบแน่น
“ทำไมมายืนรับลมตรงนี้ครับ หายดีแล้วเหรอ”
ภามถามพลางก้มลงจูบแก้มใสอย่างรักใคร่ ภาพวาดหันกลับมามองคนด้านหลังที่คลอเคลียไม่ห่าง ตาสวยฉายแววหม่นเศร้าจนภามรู้สึกได้ ร่างสูงจับตัวคนในอ้อมกอดให้หันมาเผชิญหน้ากันและสบตาอย่างเป็นห่วง
“หนูเป็นอะไรครับ บอกพี่ได้มั้ย วันนี้โทรมาทำไม่ไม่รับสายครับ”
“พี่ภาม…”
“ขา หนูเป็นอะไรคะ โกรธอะไรพี่”
ภามก้มลงแนบหน้าผากกับภาพวาดอย่างเอาใจ ภาพวาดยิ้มบางหลับตาลงรับสัมผัสอย่างอบอุ่นในใจ
“ไม่ได้โ
