28.ถึงเวลาต้องพึ่งพา

1831 คำ

“คุณพ่อค้าบ พาไปเที่ยวหน่อย” ภามเคาะประตูห้องพ่อกับแม่เสียงดังจนคนเป็นแม่ออกมาเปิดด้วยความตกใจ ก่อนจะดุเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวทำหน้าทะเล้นเกินกว่าจะมีเรื่องเดือดร้อนอะไร “อะไรกันลูกคนนี้ เสียงดังเอะอะเป็นเด็กไปได้ แล้วดึกป่านนี้มาชวนพ่อไปเที่ยวไหนอีกคะ” “ความลับครับ บอกไม่ได้” ภามยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่คนเป็นแม่ไม่สนว่าจะโดนมองค้อนใส่ด้วยความหมั่นไส้แค่ไหน ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องมองหาพ่อไปทั่วถึงได้รู้ว่าอยู่ในห้องน้ำ “งั้นแม่ไม่ให้พ่อไปด้วยดีมั้ยคะ” ภัทรวดีย้อนลูกชายตัวแสบจนภามทำหน้าอ้อนเข้ามากอดเอวแม่ทันทีอย่างเอาใจ “โธ่…คุณแม่ครับ อย่าใจร้ายกับลูกสุดน่ารักแบบนี้สิครับ รู้มั้ยว่าผมกลุ้มใจมากต้องการให้คุณพ่อช่วย ไม่งั้นลูกคุณแม่จะกินไม่ได้ นอนไม่หลับเลยนะครับ” “ถึงจะไม่น่าเชื่อแต่แม่จะยอมก็ได้ค่ะ ไม่งั้นเดี๋ยวลูกแม่จะแสดงเหนื่อยฟรีเปล่าๆ” คนเป็นแม่ที่ถูกเล่นละครใส่ยิ้มส่ายหน้าไปมาอย่

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม