“ไม่รู้ครับ ก็เจี๋ยไม่ให้พี่บอกใคร” เขานี่แทบอยากประกาศให้ทั่วหมู่บ้าน ไอ้เด็กแถวบ้านจะได้ไม่แซวเจี๋ย แต่รายนี้บอกว่า...
“ก็เรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน จะไปบอกเขาได้ไงคะ ตอนนั้นพี่นิกบอกว่าคุยกันในฐานะคนรู้จักกันก็ได้” นี่ไง พูดแบบนี้ไง เขาที่ไม่อยากให้เธอโกรธก็เลยยอมไปก่อน เอาไว้นานวันเข้าค่อยพูดกันอีกที
“...” และที่เขาพูดแบบนั้นเพราะคิดว่าเธอไม่อยากจะคุยกับเขา ใครจะคิดว่าเจี๋ยจะตอบกลับมา อีกทั้งวันนี้เรายังมานั่งอยู่ภายในรถคันเดียวกันอีก เกินกว่าที่วาดฝันไว้มาก
“มีคนน้อยใจหรือเปล่าเนี่ย” เจี๋ยเหล่ตาไปมองเมื่อเห็นว่าคนข้าง ๆ ไม่ตอบอะไร
“หึ ไม่น้อยใจครับแค่เสียดายที่ตอนนั้นไม่พูดว่าเราเป็นแฟนกัน”
“อ่า เจี๋ยหิวมาก ๆ แล้วค่ะ ร้านที่เราจะไปไกลไหม ชื่อร้านอะไรคะ เจี๋ยขอค้นดูหน่อยอยากชมรีวิว”
“เปลี่ยนเรื่องเก่ง”
“ชื่อร้านเหรอคะ”
“เนียนนะเรา ชื่อร้านยำแซบโคตรเด็ดครับ”
“โอเคค่า พี่นิกขั
