สามเดือนต่อมา
ที่ว่าจะไม่รอดกลายเป็นว่าโอเคกับการสอน ทุกอย่างก็ไม่ได้แย่ เด็กก็พอพูดรู้เรื่องอยู่บ้าง แรก ๆ คือมีปัญหาเพราะวิทยาลัยที่มาสอนเป็นวิทยาลัยที่มีเด็กวัยรุ่นบรรดารุ่นน้องของสามีอากล้วย เมื่อเด็กพวกนั้นรู้ว่าจาริญญาคือคนที่ทำให้พี่นิกเพื่อนพี่กานต์เจ็บก็พากันกลั่นแกล้งเธอด้วยคำพูดต่าง ๆ นานา แกล้งอยู่สองวันจากนั้นเด็กพวกนั้นก็เลิกแกล้งและตั้งใจเรียนจนน่าตกใจ
วันนี้สอนเสร็จตอนบ่ายจาริญญารีบไปทำธุระของเธอ เมื่อเสร็จธุระเรียบร้อยเธอก็เดินมารอรถประจำทาง เพราะเมื่อวานตอนเย็นเธอเอารถเข้าศูนย์ส่งซ่อมจึงต้องกลับรถประจำทางเนื่องจากไม่อยากรบกวนคุณปู่ อากล้วยก็ไม่ว่างเพราะน้องโตเกียวไม่ค่อยสบาย ระหว่างที่รอรถอยู่นั้นมีรถเก๋งเจอเทียบแล้วกดกระจกลง คนขับชะโงกหน้ามาถาม
“ยืนทำไรตรงนี้”
“รอรถกลับบ้านค่ะ” เธอตอบและพยายามไม่มองคนที่นั่งเบาะข้างคนขับ
“รถเจี๋ยไปไหน”
“ส่งซ่อม”
“ไปด้วยกันไหมเดี๋ย
