จาริญญาเดินกลับเข้ามาในห้องนอนหยิบโทรศัพท์เครื่องเก่าที่ชาร์จแบตเตอร์รี่ไว้มากดเข้าแอพพลิเคชั่นไลน์ กลุ่มไลน์ที่เป็นไลน์ครอบครัวตอนนี้มีแค่ข้อความของเธอที่เคลื่อนไหว ไม่มีการตอบกลับจากพ่อและหม่าม้าเพราะท่านทั้งสองไม่อยู่แล้ว มีแค่เธอที่ถามไถ่
‘พ่อคะม้าคะเป็นยังไงบ้าง สบายดีกันใช่ไหมคะ’
‘ไม่ต้องห่วงเจี๋ยนะคะ เจี๋ยอยู่ได้’
‘เจี๋ยคิดถึงพ่อกับม้าที่สุดเลยค่ะ’
‘พ่อคะ ม้าคะเจี๋ยฝากดูแลลูกของเจี๋ยด้วยนะ เขาน่ารักใช่ไหมคะ’
‘เจี๋ยขอโทษที่ทำให้พ่อทำให้หม่าม้าเสียใจ’
‘ขอโทษที่ปิดบังพ่อกับหม่าม้า’
‘เจี๋ยคิดถึงพ่อ คิดถึงหม่าม้าจังเลยค่ะ’
‘เจี๋ยอยากไปอยู่กับพ่อและหม่าม้านะคะ’
อีกหลายร้อยข้อความที่จาริญญากดส่งถามพ่อกับหม่าม้าของเธอ เมื่อเลื่อนดูข้อความเก่า ๆ ที่เคยคุยกันสามคนพ่อแม่ลูกยิ่งทำให้นึกถึงช่วงนั้น ช่วงที่เธอยังมีพ่อแม่คอยห่วงใย คอยถามว่าเป็นยังไงบ้าง ทานข้าวบ้างไหม เรียนหนักหรื
