ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณภัทรดับเครื่องรถยนต์แล้วเดินเข้ามาในบ้าน เอาของที่ซื้อมาไปวางในครัว รีบเดินกลับมาที่ห้องรับแขกด้วยเป็นห่วงแม่ของลูก เขาเห็นคนท้องนอนหลับพริ้มบนโซฟา การหายใจที่สม่ำเสมอทำให้เขารู้ว่าเธอยังหลับสนิท ไม่อยากจะกวนจึงนั่งมอง นั่งถ่ายรูปเธอแบบเงียบ ๆ ผ่านไปสิบนาทีเปลือกตาเริ่มขยับ มือยกขึ้นมาปิดปากหาวก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นว่าพ่อของลูกกำลังยิ้มให้ จึงส่งยิ้มตอบ “มานานหรือยังคะ ทำไมพี่นิกไม่ปลุกเจี๋ย”
“เห็นเจี๋ยหลับสบายพี่เลยไม่อยากปลุก”
“นาน ๆ ลูกจะให้หลับนะคะ ปกติเวียนหัวตลอด พยายามหลับก็หลับไม่ลง พอหลับตาโลกก็หมุนติ้วเลย พี่นิกได้แกงหน่อไม้มาไหม เจี๋ยรู้สึกหิวแล้ว”
“ได้ครับ วันนี้มีไข่มดแดง พี่ให้แม่ค้าใส่มาให้ด้วย”
“ว้าว น้ำลายไหลเลยอ่า” ไข่มดแดงนับเป็นของโปรดตั้งแต่ชาวบ้านที่หมู่บ้านภูม่านหมอกสอนให้เธอทาน
“งั้นก็ลุกไปกินข้าวกันก่อนที่จะมีบางคนแ
