พี่นิกเดินตามมานั่งลูบหลังและถามด้วยความเป็นห่วง “เจี๋ยโอเคหรือเปล่า”
“อือ” ส่งเสียงตอบกลับขณะที่หันหน้าคุยกับชักโครก เกือบห้านาทีที่เจี๋ยนั่งอยู่ท่านั้น เมื่อรู้สึกโล่งจึงยื่นมือกดชักโครกก่อนจะนั่งลงที่พื้นข้างโถชักโครกที่ประจำ ทิชชูยื่นมาเช็ดที่มุมปาก
“เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงกังวลเอ่ยถาม
“เหนื่อย” ตอบพลางล้วงยาดมที่เก็บไว้ในร่องอกขึ้นมามาสูดดม “แสบคอด้วย”
“ทำไงดี”
“อดทน” คือทางเดียวที่ช่วยได้ ต้องอดทน
“หมอไม่มีวิธีแก้เหรอ เป็นแบบนี้เรื่อย ๆ เจี๋ยก็แย่ดิ”
“มันเป็นอาการแพ้ท้องไง หมอบอกว่าเดี๋ยวก็หาย กินยามากไม่ดีกับลูก เจี๋ยไม่อยากให้ส่งผลเสียกับลูกอะ ก็เลยอดทนเอา”
“เป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ”
“อื้ม พี่ออกไปก่อนนะ เจี๋ยอยากอาบน้ำ”
“ไหวเหรอ พี่ช่วยไหม”
“ไม่เป็นไร เจี๋ยไหว”
“แต่พี่ไม่ไหว เกิดลื่นล้มอะ เดี๋ยวพี่ช่วยเอง”
“พี่นิก”
“ห้ามถียง” พี่นิกพูดพลางช้อนตัวเจี๋ยขึ้นมาอุ้ม เดินพาขึ
