“พ่อ” กล้วยหอมนั่งเก้าอี้ข้างท่านคชร
“ไง จะพาหลานวางแผนอะไรล่ะ คิดจะปิดพ่อถึงเมื่อไหร่”
“ไม่ได้ปิดนะ นี่ไง กล้วยกำลังจะพาหลานไปหาพ่อแต่พ่อมาก่อน”
“ฉันเชื่ออะไรแกได้บ้าง เรื่องที่แกรู้แกเคยคิดจะเล่าให้ฉันฟังบ้างไหม” เวลาที่ถามว่าเจี๋ยเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม มีคนมาวอแว มารังแกหรือเปล่า และกล้วยหอมจะตอบท่านคชรเสมอว่าเจี๋ยไม่คิดสนใจใคร ไม่มีใครกล้ามันรังแกด้วย
“พ่อคะ...”
“คุณปู่อย่าโทษอากล้วยเลยค่ะ ทุกอย่างเป็นความผิดของเจี๋ย อากล้วยห้ามเจี๋ยแล้วแต่เจี๋ยดึงดันจะทำ เจี๋ยขอโทษนะคะ” เจี๋ยพูดพลางยกมือไหว้อย่างสำนึกผิด
“ขอโทษปู่ หึ เรารู้แล้วเหรอว่าผิดเรื่องอะไรบ้าง หรือคิดแค่ขอโทษให้มันจบ ๆ ไป”
“ขอโทษที่ไม่ฟังคำสั่งคุณปู่ ขอโทษที่กลับไปยุ่งกลับไปรักพี่นิก ขอโทษที่แอบพาพี่นิกเข้าบ้าน ขอโทษที่เจี๋ยปิดบังเรื่องท้องค่ะ”
“นี่เราท้องเหรอจาริญญา” ท่านคชรสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ มือตบหน้าขาฉาดใหญ่ด้วยค
