“จากนั้นให้ผู้ใหญ่ของแกมาพูดคุยสู่ขอให้เป็นเรื่องเรื่องราว อย่าคิดจะทำให้หลานสาวฉันเสียหายอีก หรือแกไม่พร้อมจะแต่ง?” ท่านคชรพูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
“พร้อมครับ พร้อมมาก ในชีวิตผมไม่เคยมีเรื่องไหนพร้อมเท่าเรื่องนี้มาก่อน”
“ดี” เพราะเหม็นหน้าหลานเขยจนต้องวางมาดนิ่งขรึม คราวนี้ท่านคชรหันไปหาหลานสาวสุดที่รัก “ไหนมานี่ มานั่งใกล้ ๆ ปู่ซิ”
เจี๋ยลุกไปนั่งข้าง ๆ พร้อมทำหน้าอ้อนสำนึกผิด ไม่คิดว่าคุณปู่จะให้โอกาสพี่นิกเร็วแบบนี้ ยอมรับว่าเธอดีใจมาก “คุณปู่ขา หลานขอโทษ”
“ขอโทษอะไรกัน ไม่ต้องขอโทษนะลูก เจี๋ยไม่ต้องคิดมากนะ แล้วนี่กี่เดือนแล้วลูก” น้ำเสียงของท่านคชรอ่อนลงเมื่อเห็นว่าหลานสาวตั้งท่าจะร้องไห้
“ห้าเดือนกว่าแล้วค่ะ เจี๋ยขอโทษที่ปิดคุณปู่นะคะ ช่วงที่เจี๋ยรู้ก็เป็นช่วงที่คุณปู่ป่วย เจี๋ยไม่อยากให้เรื่องของเจี๋ยกระทบใจคุณปู่”
“ไม่เป็นไรลูก ปู่ไม่ว่าอะไรเจี๋ยแล้ว” มือเหี่ยวย่นยกขึ้นลูบศีรษะ
