“กูขี้เกียจทะเลาะกับมึงละ” คนที่ขยันทะเลาะกับเมียอยู่ตลอดจะไปเข้าใจอะไร ระยะหลังมานี้ไอ้กานต์มันผีเข้าผีออก นึกจะทะเลาะกับกล้วยหอมเมื่อไหร่ก็ทะเลาะทันที นิกเดินกลับมาที่ห้องรับแขกเห็นว่าเจี๋ยนั่งร้องไห้จึงรีบวิ่งเข้าไปหา
“เป็นอะไร ร้องไห้ทำไมครับ”
“เจี๋ยดีใจที่คุณปู่โอเคก็เลยร้อง พี่นิกไม่ต้องตกใจ” หน้าเขาแสดงออกว่าตกใจมาก ๆ จนเธอที่ร้องอยู่ตกใจตาม
“ก็นึกว่าเป็นอะไร พี่ตกใจหมด”
“ก็ดีใจไงคะ”
“ครับ ๆ งั้นวันนี้เราออกไปข้างนอกกันไหม”
“ไปไหนคะ”
“เจี๋ยอยากไปไหนเดี๋ยวพี่พาไป”
“เค้กร้านพี่ไปรท์อ่า”
“ขนมหวานอีกแล้ว”
“อ้าวไหนว่าอยากไปไหนจะพาไป”
“ก็เจี๋ยกินแต่ของหวานไง”
“ไม่ได้จะกินเยอะน้า แค่ได้เห็นขนมน่ารักก็มีความสุขแล้ว”
“พอดีเลยวันนี้ไอ้เฟยปิดร้าน งั้นก็ไปฉลองที่ร้านไอ้เฟยเลยดิ” กานต์ออกความเห็น ไหน ๆ นิกกับเจี๋ยก็ผ่านด่านท่านคชรแล้ว ฉลองสักหน่อยจะเป็นไรไป
“มึงกะจะแดกทุกวันเลยหรือ
