“ฉัน... ฉันคงไม่กล้าสู้หน้าคุณปู่อีกแล้วล่ะค่ะ”
“ไม่มีอะไรหรอก คุณปู่รักเธอมากนะวาดดาว”
“แต่ฉันโกหกท่าน...”
“อย่าคิดมากน่า จำเอาไว้แค่ว่า ทุกคนที่ลุยเซียนารอเธออยู่”
วาดดาวน้ำตาไหลออกมาอีก “แต่ฉันก็ยังอดเป็นกังวลไม่ได้อยู่ดี เดี๋ยว... เดี๋ยวสิคะ ฉันยังเศร้าอยู่เลยนะ” เด็กสาวพ้อไม่จริงจังนัก เมื่อถูกเมเตโอช้อนร่างไปวางราบบนเตียงนุ่ม
“เรื่องเศร้ามันจบลงตั้งแต่ฉันหาเธอเจอแล้วล่ะ”
คนพูดรีบทาบทับลงมาหา มือใหญ่ฉีกทึ้งเสื้อผ้าของหล่อนออกอย่างรีบร้อนลนลาน
“หา... หาฉันเจอได้ยังไงคะ”
“มันไม่ใช่เรื่องยากเลยที่ฉันจะตามหาคนที่ตัวเองรัก”
“คนอวดดี”
“ใช่ ผัวของเธอคนนี้อวดดี และจองหองที่สุด อืม...”
เมเตโอประกบปากลงมาหาอย่างหนักหน่วง บดขยี้ด้วยความหิวกระหายร้อนรน หนึ่งเดือนมันนานเหลือเกิน นานเกินไปกับการอยู่ห่างจากวาดดาว
“ฉัน... คิดถึงเธอเหลือเกิน...”
วาดดาวเผยอปากจูบตอบด้วยความรู้สึกเร่าร้อนท
