วาดดาวรู้สึกประหม่าระคนหวาดกลัวขึ้นมาอย่างรุนแรง เมื่อสองเท้าของหล่อนเหยียบย่ำลงบนพื้นดินภายในคฤหาสน์แฟร์มาเลนอีกครั้ง หล่อน... หล่อนยังคงเต็มไปด้วยความละอายใจต่อโอลิเวอร์
“ตื่นเต้นหรือ” เมเตโอที่กุมมือเล็กอยู่อดถามไม่ได้ เมื่อฝ่ามือนุ่มเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล “ฉัน... ฉันกลัว...”
“ไม่มีอะไรน่ากลัวเลย คุณปู่รอพบเธออยู่นะ”
“แต่...”
“รักฉันหรือเปล่า”
เด็กสาวพยักหน้ารับ
“รักมากค่ะ”
เมเตโออมยิ้ม ก่อนแสร้งทำตาดุใส่ “ถ้ารักก็ต้องหัดกล้าๆ หน่อย ไอ้ตอนที่ต้องกระโดดตัดหน้ารถที่วิ่งอยู่บนถนนยังน่ากลัวกว่าเลย”
“แหม มันเหมือนกันที่ไหนล่ะคะ ตอนนั้นฉันทำเพื่อปากเพื่อท้อง แต่ตอนนี้...”
“ก็ทำเพื่อฉันไง”
วาดดาวชะงัก ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ “ค่ะ นี่ถ้าไม่สงสาร เกรงว่าคุณจะอกหักอีกล่ะก็ ฉันไม่ทำหรอกนะ”
“ปากดีขึ้นมาเชียวนะ”
เด็กสาวห
