นายแพทย์กฤตภัทรก้าวออกมาด้วยท่วงท่ามั่นคงและสง่างาม ชุดกาวน์สีขาวสะอาดตัดกับแสงจากโคมไฟเพดานจนแทบทำให้เขาดูสมบูรณ์แบบราวกับไม่มีอยู่จริง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นมองพวกเธอด้วยสายตานิ่งเรียบ ไม่มีอารมณ์ใดปรากฏบนใบหน้าคมชัดนั้น แต่กลับแผ่ความกดดันบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศทั้งโถงทางเดินเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด
“ท่านรองฯ ครับ นักศึกษาฝึกงานมารายงานตัวแล้วครับ นี่เอกสารของทั้งสามคนครับ”
กฤตภัทรรับเอกสารมาเปิดดูทีละใบก่อนกวาดสายตามองทั้งสามคนอย่างเป็นระบบ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ปาณชีวาครู่หนึ่ง แต่นานพอจะทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก เขาไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้มีสีหน้าใดๆ แต่เพียงการประสานสายตาเพียงเสี้ยววินาทีนั้นก็ทำให้โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ
“ปาณชีวา แจ่มจันทร์ ชื่อจริงของป่านสินะ”
เสียงทุ้มเรียบเอ่ยขึ้น เธอพยายามฝืนยิ้มแล้วโค้งศีรษะเล็กน้อย
“สวัสดีค่ะ…ท่านรองฯ”
ดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นหยุดนิ่งอยู่ที่เธ
