ตอนที่ 17 ไม่ได้กลัว

กฤตภัทรเดินไปยืนหลังโต๊ะโดยที่ไม่ต้องบอกอะไรเธอเลย เพราะเพียงความเงียบของเขาก็ทำให้เธอรู้แล้วว่าจะต้องวางเอกสารตรงไหน มือของเธอที่ยื่นแฟ้มให้เขาสั่นจนเห็นได้ชัดขึ้น และเธอก็รู้…ว่าเขาเห็น เพราะดวงตาคมภายใต้กรอบแว่นเหลือบมองมือเธอหนึ่งครั้ง ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาหยุดที่ใบหน้าของเธออย่างเงียบงัน “ทำไมมือสั่น? หรือว่าหนาว?” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่มีความเย็นแผ่วบางแฝงอยู่ ปาณชีวารีบหลบสายตาก่อนตอบออกไป “ปละ...เปล่าค่ะอาหมอ ป่านแค่…พะ…พะวงกลัวทำเอกสารตกเลยมือสั่นนิดหน่อย ขอโทษค่ะ” เขาไม่ซักไซ้อะไรต่อ เพียงแค่เอื้อมมือมารับเอกสารจากเธอ และเพียงแค่นั้น…ปลายนิ้วของเขาก็เฉียดโดนหลังมือเธอเบาๆ สัมผัสวูบเดียว แต่แรงพอให้เธอแทบหยุดหายใจ ทั้งร่างของปาณชีวาราวกับถูกไฟช็อต เธอรีบผละมือออกเร็วเกินไปจนแฟ้มเอกสารแทบหลุดมือ กฤตภัทรขมวดคิ้วก่อนเอ่ยขึ้น “ไม่ต้องกลัวอาขนาดนั้นก็ได้ แก้วบอกอยู่ไม่ใ