“หืม? แน่ใจเหรอว่าเกร็งเพราะแฟ้มมันสูง ไม่ใช่เพราะอา”
ประโยคสั้นๆ แต่กลับทำให้เธอตัวแข็งยิ่งกว่าเดิม เธออยากจะฝังตัวเองลงพื้นไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด เพราะรู้ดีว่าความจริงคือเขาต่างหากที่ทำให้เธอเกร็งแบบนี้ ไม่ใช่แฟ้มเอกสารสูงเต่ออะไรทั้งนั้น
เขาไม่ได้ถามต่อ แต่กลับขยับมือมาหยิบแฟ้มจากแขนเธออย่างช้าๆ ปลายนิ้วของเขาเฉียดหลังมือของเธออีกครั้งคราวนี้ชัดเจนกว่าครั้งแรก และคราวนี้…เขาหยุดนานกว่าเดิมเพียงเสี้ยววินาทีราวกับจงใจกักความรู้สึกบางอย่างไว้ใต้สีหน้านิ่งเฉย
“ต่อไป แฟ้มที่ต้องเก็บบนชั้นสูงๆ แบบนี้ให้รอพงศ์มาทำดีกว่า”
เขาพูดเรียบๆ ขณะวางแฟ้มบนโต๊ะประชุมข้างตัว
“อย่าฝืนทำเองคนเดียว เข้าใจมั้ย?”
“ค่ะอาหมอ” เธอพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
แต่ก่อนจะขยับตัวออกห่างเขาก็เรียกเธออีกครั้ง...ด้วยชื่อจริง
“ปาณชีวา”
“คะ?” เธอหันกลับอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกจากทรวงอก เขามองเธอนิ่งๆ ราว
