น้ำตาของปาณชีวาไหลลงมารอบใหม่จนเธอไม่รู้แล้วว่าตัวเองร้องไห้ไปกี่ครั้งในห้องเล็กๆ นี้ หญิงสาวหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติก่อนตอบท่านไปอีกครั้ง
(“แม่คะ… แม่ทำใจให้สบายก่อนนะคะ อย่าเพิ่งคิดไปไกล เดี๋ยวป่านลองหาวิธีดูอีกที ป่านอาจจะลองไปปรึกษาอาจารย์ที่มหาวิทยาลัย หรือหางานพิเศษทำเพิ่ม ป่านจะไม่ยอมให้สวนถูกยึดหรอกค่ะ ยังไงมันก็เป็นบ้านของเรา อย่างน้อย...เราอาจจะขอเค้าจ่ายดอกเบี้ยไปก่อน เค้าอาจจะยอมเห็นใจเราอีกครั้งก็ได้ ตอนนี้แม่ต้องเข้มแข็งนะคะ คอยดูแลพ่อไปก่อนอย่าเพิ่งให้พ่อเป็นอะไรไปตอนนี้เลย หนูจะพยายามค่ะ จะรักษาสวนและบ้านของเราเอาไว้ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตาม”)
สุนีย์เงียบไปชั่วครู่ เหมือนกำลังพยายามดึงสติกลับมาจากขอบเหวของความสิ้นหวัง
(“ก็ได้ลูก แม่จะตั้งสติใหม่ แต่...ถ้าหนูหาเงินมาไม่ได้ก็ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรทั้งนั้น อย่างน้อยตอนนี้หนูก็ใกล้จะเรียนจบแล้ว ต่อให้พวกเราจะไม่เหล
