น้ำเสียงเขาไม่ได้ดุ แต่น้ำหนักในแต่ละคำชัดเจนจนปาณชีวารู้สึกเหมือนถูกกักอยู่ในกรอบเล็กๆ ที่ไม่มีทางหนีได้ เธอรู้ดีว่าถ้าเป็นเรื่องงาน เขาจะต้องทำเสียงดุกว่านี้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่…เขาได้ยินหรือไม่ เธอเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน เธอส่ายหน้า พยายามยิ้มบางๆ
“ไม่เป็นอะไรจริงๆ ค่ะอาหมอ ป่านแค่…คิดถึงบ้านนิดหน่อย เดี๋ยวป่านเอากาแฟไปวางในห้องให้นะคะ”
กฤตภัทรไม่ขยับไปไหน เขายืนอยู่ห่างจากเธอเพียงก้าวเดียวเท่านั้น เสียงหายใจของเขาเบามาก แต่กลับชัดเจนในความเงียบของห้องครัวที่มีแค่คนสองคน ดวงตาคมนั้นยังคงจับจ้องอยู่ที่เธอไม่วาง
“คิดถึงบ้านแล้วต้องร้องไห้ขนาดนั้น?” เขาเอ่ยเสียงเรียบ
“แต่เหมือนสิ่งที่เธอคุยกับแม่มันจะรุนแรงมากกว่านั้นนะ”
หัวใจของปาณชีวาชะงักไปทันที
นี่แปลว่าเขาได้ยิน เขาได้ยินทุกอย่าง ไม่ใช่แค่เล็กน้อยด้วย
เธอไม่รู้ว่าเขามายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจตั้งแต่เธอพูดถึงธนาคา
