บทนำ (2) พยาบาลพิเศษ

“ใครเป็นคนอนุญาตกัน?” “ไม่มีใครอนุญาตหรอกค่ะ แต่ถ้าไม่อยากให้ป่านดุคุณอาก็อย่าดื้อสิคะ แล้วก็...อย่าทำให้ป่านเป็นห่วงด้วย” เธอหลุบตาลงมองที่ลำคอของเขา กลัวว่าถ้ามองเขาตรงๆ นานกว่านี้ หัวใจของเธอจะเผลอสารภาพอะไรออกมาโดยไม่ตั้งใจ “ห้ามลุกนะคะ ป่านจะเช็ดตัวให้ แล้วเดี๋ยวจะไปทำข้าวต้มต่อ” กฤตภัทรเหมือนจะอยากแย้งอะไรบางอย่าง แต่เมื่อฝ่ามือเล็กๆ ของเธอเลื่อนจากหน้าผากลงมาที่ลำคออย่างเบามือ เพื่อเช็ดเหงื่อที่ผิวเขาด้วยสัมผัสนุ่มนวล ขณะที่ฝ่ามืออีกข้างประคองศีรษะเขาไว้อย่างตั้งใจ เขาก็เลือกจะเงียบแทน ดวงตาค่อยๆ ปิดลง ปล่อยให้เธอได้ดูแลเขาตามสบาย แต่ในเวลาเดียวกัน…ทุกสัมผัสจากเธอกลับอบอุ่นจนเขาไม่อยากลุกไปไหนเลย ต่อให้จะพอลุกขึ้นได้ก็ตาม “เสร็จหรือยัง อาจะไปทำงานสายแล้วนะ” เขาพึมพำขณะหลับตาอยู่ “วันนี้มีเคส…” “วันนี้คุณอาจะไม่ได้ไปไหนทั้งนั้นค่ะ” ปาณชีวาพูดเสียงจริงจังอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ “ต่อให้โลกข้างนอกจะพังลงมา ป่านก็จะไม่ยอมให้คุณอาลุกออกจากเตียง ถ้ายังมีไข้อยู่แบบนี้” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะหึๆ เบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นแม้จะอ่อนแรงแต่ก็ทำให้มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย “เผด็จการไม่เบาเลยนะเรา” “คุณอาก็เผด็จการกับป่านทุกคืนเหมือนกันค่ะ” เธอหลุดพูดออกไปก่อนจะหน้าแดงวูบ รีบเบนสายตาหนีขณะที่มือยังเช็ดหน้าผากเขาไม่หยุด “ป่านขอเป็นฝ่ายเผด็จการบ้างสักวันเถอะนะคะ” ดวงตาคมที่เพิ่งจะลืมขึ้นมาจางๆ ก่อนหน้านี้เลื่อนมองเธอเงียบๆ ครู่หนึ่ง แววตานั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดูและความอบอุ่นที่มีเพียงเวลาอยู่กับเธอเท่านั้นถึงจะเผยออกมา กฤตภัทรไม่ได้ตอบโต้อะไร เพียงปล่อยให้ฝ่ามือบางๆ ของเธอประคบผ้าบนหน้าผากเขาต่อไปอย่างเงียบงัน เมื่อแน่ใจว่าไข้ของเขาลดลงเล็กน้อยแล้ว ปาณชีวาก็ลุกขึ้นจัดผ้าห่มให้เขาเรียบร้อยอีกครั้ง “คุณอานอนพักก่อนนะคะ ป่านจะไปทำข้าวต้มมาให้” “ไม่ต้องยุ่งยากก็ได้ เดี๋ยวอา...” “ป่านอยากทำค่ะ” เธอรีบพูดแทรกเสียงแน่น ดวงตาคู่สวยสบเขาตรงๆ อย่างอ้อนวอน “คุณอายอมให้ป่านดูแลสักวันเถอะนะคะ ปกติคุณอาต้องดูแลคนไข้ทั้งวันทั้งคืน ไหนจะงานฝ่ายบริหารอีก วันนี้…ขอให้ป่านได้ทำหน้าที่นี้แทนบ้าง” เขานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ คล้ายยอมแพ้ให้ความดื้อเงียบๆ ของเด็กสาวในความดูแล “ก็ได้…อายกหน้าที่ดูแลคนไข้ในวันนี้ให้ป่านแล้วกัน” ปาณชีวายิ้มกว้างอย่างโล่งใจ ก่อนจะหมุนตัวออกไปทางห้องครัว ใจหนึ่งก็ยังเป็นห่วงเขาไม่หาย แต่อีกใจกลับรู้สึกอุ่นวาบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ดูแลเขาจริงๆ ไม่ใช่แค่หุงข้าว ทำกับข้าว หรือกอดเขาในความมืดของห้องนอน แต่เป็นการดูแลในฐานะคนที่อยากให้เขาสบายใจ…อยากให้เขาพักบ้าง หลังจากแบกทุกอย่างไว้บนบ่าคนเดียวมาโดยตลอด เสียงทัพพีกระทบหม้อดังเบาๆ ในครัวเล็กๆ ของคอนโดกลายเป็นเสียงดนตรีเรียบง่ายที่ดังคลอไปกับเสียงเดือดปุดๆ ของน้ำซุป ปาณชีวาใช้ข้าวสวยที่เหลือจากเมื่อคืนต้มกับน้ำซุปกระดูกไก่ที่เธอแอบทำไว้ในตู้เย็นเผื่อวันไหนเขากลับดึกและอยากกินอะไรเบาๆ เธอเติมเนื้อไก่ฉีก เห็ดหอมซอย และแครอตหั่นเต๋าลงไป ตบท้ายด้วยการปรุงรสเล็กน้อยให้พอมีรสชาติ แต่ไม่จัดจนเกินไปเพราะคนป่วยควรกินอะไรสบายๆ ท้องมากกว่า เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง ปาณชีวาก็เห็นเขานอนตะแคงมาทางที่ว่างบนเตียงฝั่งเดิมที่เธอเพิ่งลุกออกมา ราวกับว่าร่างกายของเขากำลังมองหาความอบอุ่นจากเธอโดยที่ไม่รู้ตัว เธอวางถาดข้าวต้มลงบนโต๊ะข้างเตียง ค่อยๆ ดึงผ้าขนหนูออกจากหน้าผากเขาแล้วแตะเบาๆ เพื่อตรวจดูอีกครั้ง พบว่าความร้อนเริ่มลดลงบ้างแล้ว แต่ยังไม่ถึงขั้นปกติ “คุณอา ตื่นมากินข้าวหน่อยนะคะ” เธอก้มลงกระซิบข้างหูเขา เสียงเบาและอ่อนหวานจนหัวใจของตัวเองยังเต้นแรงตามไปด้วย “กินแล้วจะได้กินยา แล้วก็นอนต่อนะคะ” กฤตภัทรค่อยๆ ลืมตาช้าๆ คราวนี้สายตาเขาดูไม่พร่ามัวเท่าเดิมแล้ว แต่ยังมีแววอ่อนเพลียอยู่ชัดเจน เขาเลื่อนสายตาไปมองถาดข้าวต้ม แล้วกลับมามองที่หน้าเธอ “น่ากินแล้วก็...หอมมาก” “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบอย่างภูมิใจเล็กๆ “ป่านตั้งใจทำให้คุณอาเลยนะคะ ชิมดูก่อนก็ได้ ถ้าไม่อร่อยค่อยว่าอีกที” เขาขยับตัวช้าๆ เพื่อจะลุกขึ้นนั่ง เธอรีบเข้าไปพยุงแผ่นหลังให้เขาอย่างระมัดระวัง กฤตภัทรเอนหลังกับหัวเตียง สูดลมหายใจลึกๆ แล้วหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นความวุ่นวายจริงจังของเธอ “ไม่ต้องทำหน้าตาตื่นขนาดนั้นก็ได้ อายังไม่ตายง่ายๆ หรอก แค่เป็นไข้นิดหน่อยเท่านั้น” “อย่าพูดแบบนั้นสิคะ” ปาณชีวารีบปรามทันที ตักข้าวต้มขึ้นมาหนึ่งช้อนแล้วเป่าช้าๆ ให้คลายร้อน “ป่านไม่ชอบให้คุณอาพูดอะไรแบบนี้เลย” เขามองเธอเงียบๆ ขณะที่เธอยื่นช้อนมาตรงหน้า ปลายนิ้วของเธอสั่นนิดหน่อยแต่ยังพยายามทำให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ กฤตภัทรโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย อ้าปากรับข้าวต้มจากช้อนที่เธอป้อนให้โดยไม่ปฏิเสธ น่าแปลกที่รสชาติที่ไม่ได้ซับซ้อนอะไรกลับอร่อยกว่าที่ทุกครั้งที่เคยกิน หรือบางที...อาจเป็นเพราะคนทำยิ้มให้เขาอยู่แบบนี้ก็ได้