“เมื่อคืน…ลูกนอนอยู่ที่โรงพยาบาลทั้งคืนใช่มั้ย”
กฤตภัทรกลืนน้ำลายลงคอช้าๆ แล้วตอบด้วยน้ำเสียงสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้
“ครับ ผมอยู่เฝ้าคนไข้”
ดวงตาของบิดาหรี่ลงเล็กน้อย เหมือนคนที่จับต้นสายปลายเหตุได้แต่ยังรอให้ผู้กระทำพูดออกมาเอง
“ผู้ป่วยคนนั้น…” ท่านเว้นวรรคเพียงนิดเดียว แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เลือดในกายของเขาเย็นวาบ
“เธอเป็นใครสำหรับลูก” คำถามนั้นเหมือนมีดคมที่กรีดผ่านกลางอกอย่างไม่ปรานี กฤตภัทรพยายามควบคุมลมหายใจ
“เธอเป็นเพื่อนของแก้วครับ”
“พ่อไม่ได้ถามว่าเธอเป็นเพื่อนใคร” เสียงท่านเย็นเฉียบ
“พ่อถามว่าเธอเป็นอะไรกับลูก”
กฤตภัทรเงียบ เพราะเขารู้ดีว่า หากพูดความจริงออกไป ทุกอย่างจะสั่นคลอนตั้งแต่รากฐาน ไม่ใช่แค่ในครอบครัว แต่รวมถึงตำแหน่ง สถานะ และความรับผิดชอบทั้งหมดที่ถูกวางไว้บนบ่าของเขา
เกษมสันต์ขยับตัวเล็กน้อยก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงกดต่ำ
“พ่อเห็นนะว่าลูกกุมมือเธอแน่นแค่ไหนตอน
