“เหลวไหลที่สุด!” เสียงท่านหนักแน่นจนพื้นใต้เท้าราวกับสั่นไหว
“ไปเลิกกับเด็กนั่นซะ แล้วพ่อจะถือว่าเรื่องทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้น”
ในวินาทีนั้นเอง กฤตภัทรรู้ว่าความอดทนของเขามาถึงปลายทางแล้ว เขามองสบตาบิดาตรงๆ ไม่หลบ ไม่หวาดหวั่น
“ผม...ทำไม่ได้ครับ และต่อให้ทำได้ ผมก็ไม่อยากจะทำ”
คำตอบนั้นทำให้เกษมสันต์แทบระเบิดอารมณ์ ใบหน้าของท่านแดงก่ำขึ้นด้วยความเดือดดาล
“กฤต ลูกกำลังจะทำลายทุกสิ่งที่พ่อสร้างมา! ทุกอย่าง! ลูกเข้าใจมั้ย?!”
“ไม่มีใครทำลายสิ่งที่พ่อสร้างได้ โดยเฉพาะปาณชีวา”
กฤตภัทรตอบทันที น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่หนักแน่นพอที่จะทำให้บิดาชะงักไปชั่วครู่
“และถ้าพ่อยอมให้ผมกับเธอคบกัน ผมสัญญาว่าจะดูแลโรงพยาบาลของพ่อให้ดี โดยไม่จำเป็นต้องอาศัยบารมีของคนอื่น”
“ลูกกำลังต่อรองกับพ่ออย่างนั้นเหรอกฤต” บิดาถามเสียงเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง
เขาส่ายหน้า “ผมแค่ยื่นข้อเสนอครับ”
บิดาหัวเราะในลำคอสั้นๆ คล้
