พิมพ์สิรีเป็นคนลุกขึ้นจากโซฟาตัวยาวก่อน คนเป็นแม่ส่งยิ้มอ่อนๆ ให้ว่าที่ลูกสะใภ้โดยแทบไม่ต้องปิดบังความเอ็นดูในสายตา
“มากันแล้วเหรอลูก มานี่สิจ๊ะ นั่งก่อน”
“สวัสดีค่ะคุณท่าน…สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง”
ปาณชีวารีบยกมือไหว้ทั้งสองท่านอย่างนอบน้อมแม้เสียงสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ กฤตภัทรจับมือเธอไว้แน่นขึ้นอีกครั้งก่อนพาเธอนั่งลงที่โซฟาฝั่งตรงข้ามบิดาด้วยกัน
เกษมสันต์นั่งอยู่ก่อนแล้วในมุมที่แสงไฟจากด้านบนตกกระทบใบหน้าเขาอย่างพอดี ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่นั่งชิดลูกชายของตัวเองมากเป็นพิเศษ ปาณชีวารู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากสายตาคู่นั้น ภายในอกเธอร้อนผ่าวทั้งที่มือยังเย็นเฉียบ เธอไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว ได้แต่สูดลมหายใจเงียบๆ พยายามตั้งสติไม่ให้เสียงหัวใจที่เต้นแรงของตัวเองดังออกมาจนทุกคนได้ยิน
“เธอคือปาณชีวาคนนั้นสินะ” เสียงทุ้มของเกษมสันต์ดังขึ้นในที่สุด น้ำเสียงเรียบเย็นไม่
