แต่เกษมสันต์ยังพูดไม่จบ เขายังมองเธอด้วยสายตาจริงจังกว่าเดิม
“แต่ก่อนที่ฉันจะยอมรับเธอ…มีเงื่อนไขเดียวที่เธอต้องรับปากฉันให้ได้”
เสียงของท่านหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย ในขณะที่ปาณชีวาพยักหน้าทั้งน้ำตา
“ค่ะคุณท่าน”
“เธอต้องสัญญากับฉันว่า…จะไม่ทำให้ลูกชายของฉันต้องเสียใจ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม” เขาพูดช้าๆ ชัดทุกคำ
“ไม่ว่าข้างนอกเค้าจะต้องเข้มแข็งหรือแบกอะไรมากแค่ไหน แต่เมื่อเค้ากลับบ้าน เมื่อเค้าได้อยู่กับเธอ เค้าจะต้องได้รับความสบายใจ ได้หัวเราะเต็มที่ ได้มีความสุขให้มากที่สุด และเธอ...ห้ามทำให้เค้าเสียใจที่ตัดสินใจเลือกเธอในวันนี้”
ปาณชีวาน้ำตาไหลพราก เธอยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เสียงสั่นพร่าแต่หนักแน่นอย่างที่สุด
“ป่านสัญญาค่ะคุณท่าน ป่านจะไม่ทำให้คุณอาต้องเสียใจ ป่านจะรักและดูแลคุณอาให้ดีที่สุด…เท่าที่คนอย่างป่านจะทำได้ ป่านจะอยู่ข้างๆ เค้า ไม่ว่า
