มือที่ถือส้อมไว้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขาพยายามไม่ให้สีหน้าสะท้อนอะไรออกมา ขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงสายตาจับสังเกตของบิดาที่คอยมองทุกอากัปกิริยาของเขาอยู่อย่างเงียบๆ
เมื่อมื้ออาหารจบลงด้วยเสียงหัวเราะของผู้ใหญ่และถ้อยคำว่า
“ไว้เจอกันใหม่”
รมิดาคล้ายจะมีประกายบางอย่างเพิ่มขึ้นในดวงตา เธอไม่ได้ปิดบังความสนใจของตัวเองต่อตัวเขาสักเท่าไหร่ เพราะสำหรับผู้หญิงที่เติบโตมาในโลกการแข่งขัน เธอรู้ดีว่าเป้าหมายตรงหน้าเหมาะสมกับเธอในทุกด้าน และเธอไม่ใช่คนที่จะปล่อยให้สิ่งที่เหมาะสมหลุดมือไปง่ายๆ
ก่อนจะแยกย้ายกันกลับ รมิดาเดินมาหยุดตรงหน้ากฤตภัทร
“ถ้ามีโอกาส ดาอยากเข้าไปดูงานด้านศัลยกรรมที่โรงพยาบาลของคุณหมอบ้างนะคะ เผื่อจะได้หาข้อมูลกรณีศึกษาที่เกี่ยวกับข้อกฎหมายด้วย”
“ถ้าวันไหนผมว่าง จะให้เลขาฯ นัดไปนะครับ” เขาตอบด้วยท่าทางสุภาพตามมารยาท
“ดาดีใจค่ะที่คุณหมอไม่ปฏิเสธ” เธอยิ้มนิดๆ
รอยยิ้มนั้นสวยเฉี
