“ต่อไป ถ้าอาต้องกลับดึก…อาจะบอกล่วงหน้า ป่านจะได้ไม่ต้องรอกินข้าวอีก”
ปาณชีวาเงยหน้าขึ้นอย่างไม่คาดคิด ดวงตากลมใสสั่นระริกวูบหนึ่ง
“ค่ะ…” เธอตอบเพียงเท่านั้น แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดีใจที่พยายามกลบไว้ให้เนียนที่สุด อย่างน้อยเธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองมีค่าให้เขาสนใจอยู่บ้าง
กฤตภัทรหลุบตาลงซ่อนความรู้สึก เขารู้ดีว่ากำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่เสี่ยงและขัดแย้งกันในตัวเอง ระหว่างความคาดหวังของครอบครัวกับความรู้สึกลึกๆ ที่มีต่อปาณชีวา แต่ไม่ว่าจะอย่างไร… ณ ตอนนี้ เขาเริ่มยอมรับแล้วอย่างเงียบๆ ว่า
เขาชอบรสมือของเธอ ชอบรอยยิ้มอ่อนหวาน ชอบเสียงอ้อนที่เรียกเขาว่า ‘คุณอาขา’ ชอบสัมผัสอบอุ่นในอ้อมแขนทุกคืน
และที่สำคัญที่สุดเขาเริ่ม ‘ขาดเธอไม่ได้’ เข้าไปทุกที…
มื้อเที่ยงของวันถัดมา มาถึงเร็วจนปาณชีวาแทบไม่ได้ตั้งตัว ราวกับทั้งเช้าที่ผ่านมาเป็นเพียงหมอกจางๆ ที่ไหลผ่านไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดไว้ให้ตั้งหลั
