“นั่งสิ” เกษมสันต์เอ่ยสั้นๆ หลังท่านนั่งลงที่เก้าอี้เรียบร้อย
กฤตภัทรทรุดตัวลงตามคำสั่ง สีหน้าเรียบนิ่งแต่ในอกกลับแน่นตึงราวกับถูกเส้นลวดแข็งบาดอยู่ภายใน ท่านขยับแว่นอย่างใจเย็น ก่อนประสานมือแล้วเริ่มต้นการสนทนาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนคำถามปกติ แต่กลับกดทับหัวใจลูกชายอย่างรุนแรง
“ช่วงนี้ทำไมไม่ค่อยกลับบ้าน”
กฤตภัทรสูดลมหายใจเบาๆ พยายามให้คำตอบไหลลื่นไม่สะดุด แม้ความคิดจะแล่นขึ้นทันทีถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในคอนโดของเขา
“ช่วงนี้ผมมีเคสผ่าตัดเลิกดึกครับ เลยนอนที่คอนโดเพราะสะดวกกว่า”
บิดามองเขาอย่างนิ่งสงบ สายตาคู่คมนั้นไม่ได้แสดงอารมณ์ แต่กลับเหมือนกำลังแยกแยะทุกคำพูดของเขาทีละคำ คล้ายจะค้นหาว่าอะไรคือความจริง อะไรคือสิ่งที่เขาพยายามปิดบัง
“งานยุ่งจนไม่มีเวลาแม้แต่แวะกลับไปกินข้าวเย็นที่บ้านเลยงั้นเหรอ?”
น้ำเสียงท่านไม่ได้ตำหนิ แต่กลับกดดันจนรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวหนักขึ้นเรื
