“คุณอา…เหนื่อยมากเหรอคะ”
เขาไม่ได้ตอบ แต่เพียงปรายตามองเธอแวบหนึ่ง แววตานิ่งมาก นิ่งเสียจนเธออ่านอารมณ์อะไรไม่ออก ทว่ามันกลับทำให้หัวใจเธอหวิวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะกฤตภัทรเวลาเป็นแบบนี้ คือเวลาที่กำแพงรอบตัวเขาเริ่มแน่นและสูงจนใครก็เข้าไม่ถึง…ยกเว้นเธอ
ความเป็น ‘เด็กเลี้ยง’ ของเขาทำให้เธอต้องทำหน้าที่ตามข้อตกลง แต่สิ่งที่เธอจะทำต่อไปนี้…มันไม่ได้เกิดจากหน้าที่อย่างเดียว มันเกิดจากความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มเติบโตในหัวใจโดยเธอไม่กล้ายอมรับ
เธอก้าวเข้าไปใกล้อีกนิดก่อนเอ่ยเสียงหวาน
“เดี๋ยวป่านเอาน้ำมาให้นะคะ”
เขายืนนิ่ง ไม่ปฏิเสธ ไม่ตอบรับ แต่เธอรู้ว่าเขายอมให้ทำ เธอหยิบขวดน้ำเย็นจากตู้เย็น เทใส่แก้ว มือน้อยๆ สั่นเล็กน้อยตอนยื่นให้เขา ร่างสูงเพียงเอื้อมมารับแล้วดื่มจนหมดแก้วรวดเดียว เหมือนคนที่กำลังกระหายท่ามกลางทะเลเพลิง
หญิงสาวมองเส้นเลือดบนลำคอของเขาที่ขยับขึ้นลงพร้อมการกลืนน้ำแล
