“ค่ะ” เธอส่งยิ้มบางๆ ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปโดยมีสายตาของเขามองตามอยู่ตลอด
ไม่ถึงสิบนาทีร่างเล็กก็ก้าวลงมาพร้อมกับกระเป๋าสองใบ เขาจึงได้ก้าวลงไปแล้วเปิดท้ายรถก่อนจะยกกระเป๋าเธอขึ้นรถจนเรียบร้อยจากนั้นพวกเขาก็ออกเดินทางไปยังคอนโดของเขาทันที
“หิวรึเปล่า อยากแวะกินอะไรก่อนมั้ย” เขาหันมาถามหลังจากรถเคลื่อนออกมาไม่นานนัก
“ยังไม่หิวค่ะ”
“อืม งั้นกลับห้องเลยนะ”
“ค่ะ” เธอส่งยิ้มบางๆ รู้สึกเบาใจอยู่มากที่บทสนทนาของพวกเขาดูธรรมดาและไม่น่าอึดอัดมากนัก
ระหว่างทางที่ไป หญิงสาวก็หันไปมองวิวด้านนอกราวกับอยากจะเก็บภาพที่คุ้นตาเอาไว้มากที่สุด เธอจึงไม่เห็นว่าคนที่ข้างๆ กำลังแอบมองเธอผ่านกระจกมองหลังด้วยแววตาที่ต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง และไม่เห็นว่ามุมปากของเขา…กำลังยกขึ้นเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้มีท่าทางหวาดกลัวเขาจนน่าหงุดหงิดใจเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
เพราะเขาไม่อยากให้เธ
