ตอนที่ 7 ขอฝึกงาน

คำพูดนั้นถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงล้อๆ มากกว่าตำหนิจริงจัง แต่กลับทำให้มุมปากของกฤตภัทรยกขึ้นเล็กน้อย เขาหัวเราะหึๆ ในลำคออย่างไม่ปฏิเสธและไม่ยอมรับอะไรทั้งนั้น “อารู้แค่ว่า งานกับความรับผิดชอบมันกินพื้นที่ในชีวิตเกือบทั้งหมดของอาแล้ว” เขาพูดเรียบๆ “เรื่องอื่นเลยไม่ค่อยได้คิด” เกสราทำหน้ามุ่ยใส่ “งั้นหนูก็ต้องหาหมอคนอื่นปรึกษาเรื่องหัวใจแทนแล้วสิคะ เพราะหมอคนนี้ดูจะเก่งแต่เรื่องผ่าตัด แก้ไขความไม่สมบูรณ์แบบของคนอื่น แล้วก็ไม่ยอมปล่อยให้หัวใจตัวเองมีตำหนิเลยสักนิดเดียว” กฤตภัทรไม่ได้ตอบอะไรกลับไปในทันที เขามองไฟจราจรที่เปลี่ยนจากแดงเป็นเขียว ก่อนออกรถและหลอมรวมเข้าไปในกระแสการจราจรที่หนาแน่นของเมืองใหญ่ แสงยามเย็นค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย ทิ้งไว้เพียงแสงไฟจากตึกสูงที่เริ่มเปิดแทน คฤหาสน์รัตนธารา แสงสนธยาของวันทอดลำผ่านบานกระจกสูง เผยให้เห็นสวนกว้างและต้นลำดวนที่ถูกปลูกเรียงเป็นแนวยาวตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตายาย กลิ่นหอมบางของมันลอยคลุ้งไปทั่วลานหินกรวด สร้างความรู้สึกสงบจนผู้มาเยือนมักเข้าใจว่าเป็นรีสอร์ตหรูมากกว่าจะเป็นบ้านของครอบครัวแพทย์เก่าแก่ตระกูลหนึ่ง คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านกลางที่ดินหลายไร่นี้ เป็นบ้านหลักที่ นายแพทย์เกษมสันต์ และภรรยาอย่าง แพทย์หญิงพิมพ์สิรี อาศัยอยู่ ส่วนบ้านหลังเล็กที่อยู่ถัดไปไม่กี่สิบเมตรแต่ยังอยู่ในเขตรั้วเดียวกันคือบ้านของ ก้องเกียรติ และ พัชรินทร์ พ่อแม่ของเกสรา หลังจากย่าของเกสราซึ่งเป็นน้องสาวของท่านเสียไปเมื่อสองปีก่อน เกษมสันต์ก็สั่งให้หลานชายอย่างก้องเกียรติพาครอบครัวมาอยู่ใกล้ๆ เพื่อให้ท่านดูแลหลานสาวคนโปรดได้ถนัดขึ้น ทุกมื้อเย็นของครอบครัวจึงเต็มไปด้วยสมาชิกที่มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาเสมอ ค่ำนี้ก็เช่นกัน… โต๊ะอาหารตัวยาวจากไม้สักแกะลายตั้งอยู่กลางห้อง โคมไฟระย้าคริสตัลสะท้อนแสงอุ่น ทำให้บรรยากาศหรูหราแต่ไม่เย่อหยิ่งจนเกินไป กลิ่นอาหารจากครัวไทยและครัวฝรั่งผสมกันคล้ายจะต้อนรับคนในบ้านที่ทยอยเดินเข้ามาตามจังหวะเวลา เกสราเดินนำเข้ามาคนแรก เธอใส่เสื้อยืดสีครีมกับกระโปรงยาว ดูเป็นเด็กสาวมหา’ลัยทั่วไป แต่ใบหน้ามีรอยยิ้มสดใสเต็มไปด้วยความสุขหลังสอบเสร็จ เธอทรุดตัวนั่งลงตรงข้างคุณย่า ก่อนจะยื่นหน้าไปหอมแก้มท่านเบาๆ แบบที่ทำประจำทุกครั้ง “กลับมาทันมื้อเย็นพอดีเลยนะลูก” พิมพ์สิรีพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ค่ะคุณย่า ความจริงหนูก็นั่งกินขนมกับเพื่อนไปเยอะแล้วนะคะ แต่พอได้กลิ่นอาหารของคุณย่าก็หิวขึ้นมาอีกแล้วสิ” เกสราว่าพลางหยิบช้อนขึ้นมาหั่นไก่อบสมุนไพรในจานตนเอง “วันนี้ขอกินสองจานเลยนะคะ คุณย่าอย่าดุแก้วล่ะ” เกษมสันต์ที่นั่งหัวโต๊ะมองหลานสาวด้วยสายตาเอ็นดูเพราะบุคลิกของเธอเหมือนน้องสาวผู้ล่วงลับของเขาไม่มีผิด แถมหน้าตายังคล้ายคลึงกันมากด้วยนั่นทำให้เขาเอ็นดูหลานคนนี้เป็นพิเศษ เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบก่อนวางลงอย่างเรียบร้อยตามนิสัยที่ไม่เคยขาดแม้แต่เสี้ยววินาที “หลานอยากกินเท่าไหร่ก็กินไปเถอะ แค่รักษาสุขภาพก็พอ” เพียงประโยคนั้นก็ทำให้เกสรายิ้มกว้าง ด้านพ่อแม่ของเธออย่างก้องเกียรติและพัชรินทร์เพิ่งเดินเข้ามานั่งประจำที่ ก้องเกียรติดันแว่นให้เข้าที่ก่อนถามลูกสาวด้วยสีหน้าห่วงใย “สอบเป็นยังไงบ้างลูก ผ่านมั้ย” “ผ่านสิคะคุณพ่อ แก้วเก่งจะตาย” เธอตอบอย่างมั่นใจ คำตอบนั้นทำให้พัชรินทร์หัวเราะเบาๆ “ลูกสาวใครล่ะจะไม่เก่ง” หลังจากทุกคนมาพร้อมหน้า เสียงประตูห้องอาหารก็เปิดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นกฤตภัทรที่เดินเข้ามาในชุดเชิ้ตสีเทาเข้มและกางเกงสแล็กเรียบร้อย ทุกการเคลื่อนไหวของเขาสงบนิ่ง เป็นระเบียบ เป๊ะราวกับถูกกำหนดไว้ในแบบเรียน เขาก้มศีรษะให้พ่อแม่ก่อนจะนั่งลงตรงตำแหน่งเดิมของตน ข้างก้องเกียรติและถัดจากพัชรินทร์ “ได้ยินว่าลูกไปรับหนูแก้วมาไม่ใช่เหรอกฤต แล้วทำไมถึงกลับมาจากข้างนอกอีกล่ะ แม่ได้ยินเสียงรถเมื่อกี้น่ะ” พิมพ์สิรีถามลูกชายด้วยสีหน้าที่รู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนจะมายืดเยื้อเรื่องงาน “พอดีมีเอกสารต้องเซ็นด่วนน่ะครับ เลยต้องกลับไปที่โรงพยาบาลอีกรอบ” แม้คำตอบจะธรรมดา แต่เสียงทุ้มลึกสุขุมและท่านั่งที่เรียบร้อยของกฤตภัทรทำให้บรรยากาศบนโต๊ะนี้เหมือนถูกแบ่งออกเป็นสองโลกโลกที่อบอุ่นของครอบครัว และโลกที่เข้มงวดของผู้ชายที่เติบโตมาภายใต้การคาดหวังอันหนักอึ้งของบิดา หลังดื่มน้ำซุปไปสองสามคำ เกสราก็หันไปมองคุณปู่ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าเมื่อเห็นว่าไม่มีจังหวะไหนเหมาะกว่านี้ เธอจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนพูดขึ้น “คุณปู่คะ แก้วมีเรื่องอยากขออนุญาตค่ะ” ช้อนของทุกคนหยุดเคลื่อนไหวทันทีโดยธรรมชาติ กฤตภัทรเองก็เลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ แม้ไม่กี่คนจะทันสังเกต เขาชินแล้วกับนิสัยของหลานสาวที่ชอบพูดเรื่องสำคัญในมื้ออาหารทุกครั้งเพราะจะเป็นเวลาที่ทุกคนได้มารวมตัวกันมากที่สุด “ว่ามาสิหลาน อยากได้อะไรอีกล่ะ” เกษมสันต์วางช้อนลงอย่างใจเย็น “ไม่ใช่อยากได้อะไรค่ะคุณปู่” เกสรารีบโบกมือ “คือแก้วอยากขอไปฝึกงานที่โรงพยาบาลของคุณปู่ค่ะ” “ฝึกงานที่รัตนเวชเหรอลูก” พัชรินทร์หันไปมองลูกสาวทันที “ค่ะคุณแม่ แก้วอยากลองฝึกงานในฝ่ายเลขานุการ” เกสราพูดด้วยแววตาแน่วแน่ ก่อนจะเพิ่มอีกอย่างที่สำคัญไม่แพ้กัน “แล้ว...แก้วก็อยากฝากเพื่อนอีกสองคนไปฝึกงานด้วยค่ะ…ป่านกับเด่น”