ทันทีที่แท็กซี่เลี้ยวเข้ามาในซอยคุ้นตา หัวใจของปาณชีวาก็เต้นแรงขึ้น เธอเห็นบิดาของเธอนั่งคัดลำไยอยู่ริมศาลาเล็กๆ ส่วนมารดากำลังกวาดลานบ้านด้วยสีหน้าอิดโรย ความเหนื่อยล้าของครอบครัวทำให้หญิงสาวเจ็บลึกขึ้นไปอีก
“ป่านลูก! กลับมาตอนไหนเนี่ย?”
เสียงมารดาดังขึ้นอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นลูกสาวลากกระเป๋าลงจากรถ
เธอฝืนยิ้มแม้ภายในใจแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
“ป่าน...กลับมาช่วยพ่อกับแม่ค่ะ”
ทันทีที่พูดจบ สีหน้าของพ่อแม่ก็หนักอึ้งขึ้นอีกครั้ง เหมือนถูกดึงกลับเข้าไปในความสิ้นหวังที่พวกท่านพยายามซ่อนมาตลอดหลายเดือน
“ป่านจะช่วยพวกเรายังไงลูก ในเมื่อ...เรายังหาเงินไม่ได้เลย”
ปาณชีวากลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก ก่อนผ่อนลมหายใจออกช้าๆ
“มีสิคะ ป่านหาเงินได้แล้วค่ะ สวนลำไยของพ่อจะต้องไม่ถูกธนาคารยึดไปแน่นอน ป่านสัญญา”
ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง
“ลูกไปเอาเงินมาจากไหนป่าน”
บิดาถามตรงๆ ด้วยน้ำเสียงทั้งห่ว
