ตอนที่ 10 จำได้ไม่เคยลืมเลือน

คำพูดของหมอโชนทำให้แทนรักถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เธอรีบลุกขึ้นนั่งแล้วสบตาเขาอย่างจริงจัง “นะ นี่คุณ!...จำฉันได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วใช่ไหม” แทนรักถามเสียงสั่น เพราะไม่คิดว่าชายที่เคยมีสัมพันธ์กันในคืนนั้น จะบังเอิญวนกลับมาเจอกันและเป็นหมอตรงหน้าเธอ “ก็ต้องจำได้สิครับ” หมอโชนยิ้มมุมปาก เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ทำให้แทนรักรู้สึกไม่พอใจอย่างที่สุด “ผมเป็นหมอ ความจำดีนะครับ…จำได้ไม่เคยลืมเลือนเลยล่ะ” “หึ เหลือจะเชื่อเลย” แทนรักหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน “เดี๋ยวนี้หมอเขามีวิธีพูดคุยกับคนไข้แบบนี้กันแล้วเหรอคะ” “ก็แล้วแต่กรณีนะครับ” หมอโชนยังคงกวนประสาทไม่เลิก เขาเว้นจังหวะการพูดไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เธออีกก้าวจนแทนรักต้องขยับตัวถอยหนี “แต่สำหรับคุณแทนรัก... ผมว่าคุยแบบนี้ก็น่าจะดีกว่า” “ดีกว่าตรงไหนไม่ทราบ” แทนรักถามกลับอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ “ก็ดีกว่าที่ต้องมานั่งทำตัวประหม่าเหมือนครั้งแรกที่เจอหน้ากันในห้องตรวจไงครับ” หมอโชนพูดพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความเป็นหมอที่สุภาพและสุขุมเหมือนตอนแรกเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยท่าทีนึกสนุกและแฝงไปด้วยเลศนัยบางอย่างที่เธอไม่อยากทำความเข้าใจ แทนรักเม้มปากแน่นด้วยความหัวเสีย เธอไม่คิดว่าสถานะหมอจะทำให้เขากล้าพูดจายอกย้อนเธอเช่นนี้ เธอถลึงตาโตใส่เขาด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าหวานที่เคยนิ่งเฉยกลับเริ่มร้อนระอุขึ้นมาทันที เธอยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองเบา ๆ เพราะรู้สึกวิงเวียนเหมือนกำลังเป็นไข้ ทั้งที่แอร์ในห้องตรวจก็เย็นฉ่ำ เธอไม่คิดเลยว่าหมอโชนจะกล้าพูดเรื่องลับ ๆ น่าอายเช่นนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย และยังคงมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “อ้อ…ขออนุญาตนะครับ” หมอโชนเอื้อมไปหยิบของในลิ้นชักที่โต๊ะทำงานของเขา ก่อนจะยื่นนามบัตรมาให้แทนรักด้วยรอยยิ้ม “ถ้าคุณแทนรักต้องการคำปรึกษาเรื่องฝากไข่ หรือเรื่องอะไรก็แล้วแต่...โทรหาผมได้ตลอดนะครับ” แทนรักรับนามบัตรจากหมอโชนมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เพียงแค่ปลายนิ้วของคนทั้งสองได้สัมผัสกันเพียงชั่วครู่ เธอก็รู้สึกเหมือนถูกไฟช็อตไปทั่วทั้งตัว แทนรักเบือนหน้าหนีหลบสายตาคมที่จ้องมองมาไม่ลดละ แล้วรีบเดินออกจากห้องตรวจไปทันที โดยไม่หันกลับไปมองเขาอีกเลย แต่เธอก็ยังได้ยินเสียงของหมอโชนที่พูดทิ้งท้ายตามหลังมา “คุณแทนรักครับ อย่าลืมนะครับว่า…เรามีนัดกันอีก” “หึ!” แทนรักแค่นหัวเราะในลำคอ หลังจากจัดการเรื่องเอกสารและการนัดหมายครั้งต่อไปเรียบร้อยแล้ว แทนรักก็เดินออกมาจากโรงพยาบาลด้วยความรู้สึกมากมายที่ปะปนกันไปหมด ทั้งโกรธ อาย และสับสน ความรู้สึกเหล่านี้ทำให้เธอปวดหัวอย่างหนัก เธอจึงตัดสินใจที่จะไม่กลับบ้านทันที แต่ขับรถมุ่งหน้าไปยังคาเฟ่ร้านประจำของเธอ เพื่อที่จะนั่งสงบสติอารมณ์และทำงานไปด้วยในเวลาเดียวกัน บรรยากาศร้านคาเฟ่ที่อบอุ่นและหอมกรุ่นด้วยกลิ่นกาแฟช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาได้บ้าง แทนรักเลือกที่นั่งในมุมเงียบ ๆ มุมหนึ่งโซนริมกระจก แล้วหยิบแม็คบุ๊คคู่ใจออกมาวางบนโต๊ะ เธอไม่ได้เปิดแฟ้มงานออกแบบชุดชั้นในอย่างที่คิดไว้ในตอนแรก แต่เธอกลับเปิดหน้าค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตแทน สิ่งที่เธอกำลังค้นหาก็คือประวัติของนายแพทย์พันแสงหรือหมอโชน เธอต้องการหาจุดอ่อนของเขาเพื่อที่จะใช้ต่อกรและต่อปากต่อคำกับเขาได้บ้างในครั้งหน้า เพราะเธอไม่ต้องการที่จะตกเป็นเบี้ยล่างของเขาอีกต่อไป ทว่าข้อมูลที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้แทนรักต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะเมื่ออ่านไปอ่านมา เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเขาอัจฉริยะแห่งวงการแพทย์อย่างแท้จริง แทนรักเลื่อนดูประวัติของเขาไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่เรื่องการศึกษาไปจนถึงเรื่องชื่อเสียงและเกียรติยศมากมายที่เขาได้รับมานับไม่ถ้วน มันทำให้เธออดไม่ได้ที่จะต้องเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ เพราะเขาสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่างจนไม่มีจุดไหนให้เธอได้เอามาต่อกรได้เลยแม้แต่น้อย “น่าหมั่นไส้จริง ๆ เลยนะ ไอ้หมอโรคจิตเอ๊ย!” แทนรักพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ทันใดนั้น โทรศัพท์ของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้น ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ “คุณ” หรือ แทนคุณ น้องชายฝาแฝดของเธอเอง “ฮัลโหลว่าไงคุณ มีอะไร”แทนรักกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ไปหาหมอมาเป็นไงบ้างพี่รัก” แทนคุณถามด้วยความเป็นห่วง “อ๋อ...ใช่” แทนรักเลือกที่จะไม่พูดความจริงเรื่องที่เจอหมอโชน แต่เลือกที่จะพูดเรื่องที่แม่บ่นเรื่องแต่งงานแทน “ไม่มีอะไรหรอก มีแต่แม่นั่นแหละที่บ่นเรื่องอยากอุ้มหลานเดิม ๆ ซ้ำ ๆ” “เอาน่า แม่ก็เป็นแบบนี้นี่” แทนคุณหัวเราะในลำคอเบา ๆ “แต่พี่รักไม่มีลูกก็ดีนะ...จะได้มีคนช่วยเลี้ยงลูกของคุณไง” “อะไร ลูกคุณ คุณก็ต้องเลี้ยงเองสิ จะมาฝากกับป้าตลอดเลยหรือไง“ “ก็แม่บอกว่าถ้ามีหลานจะได้ช่วยกันเลี้ยง” แทนคุณหัวเราะชอบใจ “แต่เอาเถอะ อย่าไปคิดมากเลย เดี๋ยวคุณช่วยหาแฟนให้ดีไหม” “ไม่ต้องเลยนะ” แทนรักทำเสียงดุขึ้นมาทันที “แค่นี้งานของพี่ก็เยอะอยู่แล้ว จะให้มาวุ่นวายเรื่องผู้ชายอีกเหรอ” “โห่~ ไม่หนุกเลย” “พอเลย แค่นี้ก่อนนะคุณ” แทนรักพูดแทรกขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าพนักงานกำลังนำกาแฟที่เธอสั่งมาเสิร์ฟพอดี “กาแฟสุดที่รักของฉันมาแล้ว ไปทำงานต่อดีกว่า” พูดจบแทนรักก็กดวางสายจากน้องชายฝาแฝดแล้วหันกลับมาสนใจแก้วกาแฟตรงหน้า เธอหยิบกาแฟขึ้นมาจิบเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปสนใจหน้าจอโน้ตบุ๊กอีกครั้ง แต่ก็ยังคงวนเวียนอยู่กับข้อมูลของหมอโชนอยู่ดี แทนรักมองรูปของหมอโชนในหน้าเว็บอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วก็พึมพำกับตัวเองเบา ๆ “หมอโชน…เดี๋ยวเราจะได้เจอดีกันแน่...ฉันจะหาทางเอาคืนให้ได้เลยคอยดูเถอะ!”