อชิระมองเพื่อนด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย “คิดเรื่องไร”
“ก็…เอ่อ กูว่า กูน่าจะชอบบัว”
ภากรพ่นลมหายใจแรง “มึงเพิ่งรู้ตัวเหรอครับ ไอ้เหี้ยธันวา”
ธันวาปล่อยมือจากแขนเพื่อน เขานั่งลงตามเดิม ภากรกับอชิระมองหน้ากัน แล้วก็นั่งลงด้วย
อชิระตบบ่าธันวาไปหนึ่งป้าบแล้วบอกว่า
“ชอบก็ไปบอกน้องเขาดี ๆ ไปขอโอกาสจากเขา”
ภากรกอดอก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนจะพูดว่า “คำว่า ขอโทษ น่ะ พูดเป็นใช่ไหม ขอโอกาสแก้ตัว อันนี้ก็น่าจะพูดได้”
ธันวามองหน้าเพื่อนทั้งสอง “แต่น้องมุกกับน้องพลอยคงไม่ให้กูเข้าใกล้บัวแล้ว”
ภากรทำหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนบอกว่า
“เดี๋ยวกูไปเกลี้ยกล่อมมุกให้เอง”
“ส่วนน้องพลอย เดี๋ยวกูจัดการให้ ไม่รู้กูจะโดนกี่ตุ้บ ข้อหาช่วยมึงปกปิดเนี่ย”
“กูขอโทษ”
“คนที่มึงควรขอโทษคือน้องบัว ถ้ามึงปล่อยให้เรื่องมันจบ ๆ ไป เลิกแล้วต่อกันไป ไม่ต้องมารื้อฟื้นเรื่องเก่า อีกไม่นานน้องเขาก็คงเข้มแข็งขึ้น แต่นี่ม
