ทว่าบทสนทนาธรรมดานั้น กลับทำให้อธิชนม์รู้สึกเหมือนมีใครมาบีบหัวใจเขาอย่างแรง เขายืนอยู่ไม่ไกล ได้ยินทุกคำ เห็นทุกท่าที และยิ่งเห็นวีรภพช่วยกางร่มให้ธารมิกา ความไม่พอใจก็ยิ่งก่อตัวขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่
เขาไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้แสดงออก แต่สีหน้าที่ตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดก็เพียงพอจะทำให้วีรภพรับรู้ถึงแรงกดดันนั้น ครูหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถอยออกมาอย่างสุภาพ ปล่อยให้ธารมิกาพาชัญญ่าเข้าไปด้านในโรงเรียนโดยมีสายตาของคนเป็นพ่อมองตามอยู่ตลอด
ระหว่างขับรถกลับฟาร์ม อธิชนม์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังทำสิ่งที่ผิด แต่ไม่อาจหยุดคิดถึงภาพเมื่อครู่ได้ เขาหงุดหงิดกับตัวเองที่ปล่อยให้อารมณ์ครอบงำ หงุดหงิดกับสถานการณ์ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะเสียอะไรบางอย่าง ทั้งที่ในความเป็นจริง เขาไม่เคยเป็นเจ้าของสิ่งนั้นเลยด้วยซ้ำ...
ตลอดทั้งวัน เขาพยายามปล่อยตัวให้จมอยู่กับงาน เตชินรายงานเรื่องการจัดตารางนักท่องเที
